Өлең, жыр, ақындар

Досыма

  • 12.09.2021
  • 0
  • 0
  • 807
Гүл жамылып тұрса да төңірегі,
Мынау қала елсіздей көрінеді.
Тым болмаса досым-ау бір келіп кет,
Өзің келмей табылмас көңіл емі.

Жан сарайдан төгесің жарығыңды,
Жаны сырлы жан едің әні мұңлы.
Сен кеткен соң талықсып сар даладай,
Ішке бүгіп жатамын жалынымды.

Тас бұлақтай кеудеңде жатқан дарын,
Сырласумен атып ед ақ таңдарым.
Сен болмасаң таулардың қыртысындай,
Жанымның кімге жаям қатпарларын?

Өзге жандар кетсе де толып маңға,
Сені іздеймін жабығып торыққанда.
Жыл аралап сезінем жолыққандай,
Күн аралап өзіңе жолыққанда.

Гүл жамылып тұрса да төңірегі,
Мынау қала елсіздей көрінеді.
Жадыраған күлкіңмен аластап кет,
Өзің келмей табылмас көңіл емі.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Арман жігіт

  • 0
  • 0

Жүрген кезде көкірек толып мұңға,
(Ойлаудан да сол жанды жалықтым ба)
Қасіретті мендегі орталаттың,
Арман жігіт ғайыптан жолықтың да.

Толық

Қанасқа қасида

  • 0
  • 0

Қанасым саған жете алсам аман, оқып беремін бір өлең,
Өзіңе шексіз жақындау үшін бұлтың боп бірде түнерем.
Аспаның болып шайдай ашылам, таусыла қоймас жыр- әнім,
Сәбидің таза күлкісін бір сәт қарызға ала тұрамын.

Толық

Көктемнің бұлттары

  • 0
  • 0

Бір жұтым суға, шөлдеген қан тамыр сынды,
Аспанды ары итерген, Хантәңір сынды.
Кім түсінеді, ей, бұлттар, жерге ынтық сенің,
Бір сәтке дамыл алмаған арпалысыңды?

Толық