Айтарым көп, қалай бастап, не деймін – Қанипа Бұғыбаева

Айтарым көп, қалай бастап, не деймін,
Ит үреді, иттің несін елеймін?
Сыртқа, жарық дүниеге шыға алмай,
Тұйықталам, тұтқыны боп мен ойдың...
Серпіп ашып, аспанымнан төнсе түн,
Табиғатпен сөйлесер ем келсе тіл.
Ұшып барып, көрсем деп ем көзіммен
Күнім батып бара жатқан жер шетін.
Ойларымнан ауыр тартты арманым,
Сезімімнің шашып алдым маржанын.
Жылдамдатып айналдырып көрер ме ем,
Дөңгелегін уақыт деген арбаның.
Келе жатқан топан су ма, тасқын ба?
Өзегімді толтырды ойлар ашты уға.
Үнім шықпай, тұншығамын талықсып,
Қалғандай сан ағыстардың астында.
Айтарым көп, жыр жазуға ерінем.
Сезім қардай алақанда еріген.
Көкірегімді көпір етіп үстімнен
Көшіп бара жатыр өмір керуен.
Қасіреттің көз жасына гүл шығып,
Ауыр тартып барады ойлы тіршілік.
Кешір елім, тіл қатуға кешіксем,
Уақыт, хабар тасқынына тұншығып...