Өлең, жыр, ақындар

Ұятты беттен лақтырып

  • 07.11.2021
  • 0
  • 0
  • 389
Ұятты беттен лақтырып,
Көруге бәрін көнген көз.
Астына сәтте-ақ ат мініп,
Ақылды айғай жеңген кез...
«Аярға» жұмақ бұл жалған,
Тамұққа түсіп тас тұлға.
Үгіліп таулар құм болған,
Уақыттың аяғы астында.
Өсек ит, әне, қалды үріп,
Қойған соң бермей өткел көз.
Бағытсыз оқтай қаңғырып,
Күйкіге күйіп кеткен сөз.
Тұншығып от та өшеді,
Алғанға ер де, бергенге ез.
Бәріне мұның кешегі,
Куәгер болар көрген көз...



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Мінезіңді құбылған пенде білмей

  • 0
  • 0

Мінезіңді құбылған пенде білмей,
Көңілің құм даланың шөлдеріндей.
Айтшы, жаным, көшеден көп ішінен
Күрсіндің бе, көзіңе мен көрінбей...

Толық

«Күледі» деп...

  • 0
  • 0

Күледі деп, иілсін, бастар иілген,
Күледі деп, безбеймін киіз үйімнен.
Қазақ екенім, шын болса, неге ұялам,
Қазақша сөйлеп, өз шапанымды киюден.

Толық

Көктем менің көкірегімде көктеген

  • 0
  • 0

Көктем менің көкірегімде көктеген,
Жапырақтарын жерге қанша төкті емен.
Жанымның бар жырға төгіп шуағын.
Мен өзімді сүйікті етсем деп келем.

Толық

Қарап көріңіз