Өлең, жыр, ақындар

Дауылдар шақырғанда

  • 28.01.2022
  • 0
  • 0
  • 933
(аударма)

Мұндай аппақ қыс болмаған,
бұлт болмаған қауырсындай.
Қаланы көк түс торлаған –
түтін өрлеп дамылсыз, жай.
Кілт ұсындың күмістеген –
мекендедім жүрегіңді.
Дала жым-жырт, дыбыс та өлген,
түн тұнжырап түнерулі.
Аппақ қарлы тауларменен
тылсым түнек сырласқанда,
жырақ кетіп арман деген,
жанымызды түн басканда,
бірге кеттік жолға арналы
біле тұра сорды алдағы.
Күміс шалғы тұрды аспанда.
Дауыл үлып, бозарды аспан
ай шалғысын кұлатқанда,
өзің сонда көз алмастан
қарап тұрдың жырақтарға –
даланы аппақ тозаң басқан,
жел ұлиды ұзақ таңға.
Түнек қаптап айналаны,
тұңғиыққа сырғанадық.
Тұрдың (дауыл аймалады)
жанарыңа мұң қамалып.
Алда — дауыл әндетеді,
еркіндеміз бір екпіннің.
Жақын қалды қар мекені
бізді күткен түнек түннің.

АЛЕКСАНДР БЛОК



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Жақсылық туралы жыр

  • 1
  • 13

Ей, жарық күн, нұрыңды шаш далама,
шаш нұрыңды қарттарға, жас балаға,
ызғар сіңген жеріме шуақ керек,
мұқтаж оған ауыл да, астана да.

Толық

Налып келдің соншалық, тұнжырадың

  • 0
  • 0

Налып келдің соншалық, тұнжырадың
өсегімен біреулердің.
Мен де өзіңмен қосыла қынжыламын,
мұндайда жүдеулеумін.

Толық

Іңір

  • 0
  • 0

Іңір түсіп, қас қарайды,
күн бағыс – қыз шаш тарайды.
Шығарып тұр шашу шашып,
серуенге аспан Айды.

Толық

Қарап көріңіз