Бас туралы жыр

Аспан астындағы
Бүкiл мына тiршiлiктiң
Бұл ендi
Барып тұрған соры болды:
Адамның басы –
Алланың ғана емес! –
Адамның да
Добы болды.
Қарашы!
Бар жер,
Бар тұста да
Бiрiнiң басын
Бiрi теуiп жүр!
Содан ләззат алып
Iсiп-кеуiп жүр.
Соны көрiп тұрған
Аспан төсiндегi
Баданадай-баданадай жұлдыздар
Көз жасындай боп
Сорғалап ағады;
Бiр жағы өрт
Бiр жағы мұз
Қайран Жер Шары да
Махамбеттiң
Кесiлген басындай боп
Тұңғиық кеңiстiк iшiнде
Домалап барады...