Бейбарыс қайтып оралғанда

Иманғали Тасмағамбетовке

Ақша бұлттай
Ақ тастан шапан киген
Алып Бейбарыс
Өткен замандар iшiнен
Жайық жағасына
Келiп тоқтады.
Кеудесiн керiп тоқтады.
Ақ Жайық
Жайбарақат ағып жатты.
Перзентiн танып жатты.
Туған топырағын көрген
Бейбарыстың
Тұла бойы күйiп
Ысып бара жатты.
Терiсiне сыймай тулаған
Бұлшық еттерiн
Ақ тас шапан –
Құрсаудай! –
Қысып бара жатты.
Көкiрегiн толтырып
Күрсiнгенiнде
Демiнен ақ бұлт ұшты.
Тас төбесiне жиналған
Қара бұлттардан
Найзағайлар зырқырап кеп
Сол ақ бұлтты
Қақ тiлiп түстi.
Аласапыранды
Алағай да бұлағай басталды.
Дауыл соқты.
Жайық көтерiлдi.
Аспан күңiренiп,
Күркiреп кеттi.
Қара жер сiлкiнiп
Тiтiреп кеттi.
Шағалалар
Шаңқылдап ұшты, –
Шашырап атылған
Күмiс жебелердей
Жарқылдап ұшты.
Алла тағаланың өзi
Атырау теңiзiн
Сапырғандай болды.
Дүниенiң
Көкiрегi қақ айырылып
Аһ ұрғандай болды.
Құдiреттi рух кiрдi.
Алыста жатқан
Алатау да теңселiп кеттi,
Қаратау да теңселiп кеттi,
Шыңғыстау да теңселiп кеттi,
Көкшетау да теңселiп кеттi.
Кеше ғана
Кекiрейiп қарағандар
Мыштай боп
Жер шөгiп кеттi.
Алай-дүлей боп
Дүние iсiнiп толды.
... Әйтеуiр
Бейбарыс қайта оралғанда
Осылай болды.
Осылай болмаса да,
Болды.
Болды!

---