Таудай амалды құрап ал!

Қарай да қарай гүлдер де өскен,
Үмітсіз жерге үмітпен.
Бұл дүниядан пірлер де көшкен,
Тас шайнап таңдай жібіткен.

Ұсынып өзін мас-тілді үндер,
Сынайды бізді заман-дем!
Түлкілі заман, қасқырлы күндер,
Таласа жүрер адаммен.

Не керек мына сары уайым-ән,
Мүмкіндік деген – мың амал.
Сәттіліктердің тарыдайынан,
Таудай амалды құрап ал!

---