Үнсіздік

(Мұхтар Әуезов қабірінің басында)
Ұлы деп мәңгі-бақи аталатын,
Аяулы жанның іштей атап атын.
Басында қабірінің тұр халайық
Үн-тілсіз білдіріп өз махаббатын.
Тұнжырап тұр айнала қорған үнсіз,
Гүл үнсіз, бұлбұл үнсіз, орман үнсіз.
Ардагер азаматтың қабіріне
Құйылған шар тараптан жолдар үнсіз.
Болса да тыныс бітіп тұншығардай,
Тұр тілсіз достары да үн шығармай.
Ол үнсіз, қиялы үнсіз жатыр ұйықтап,
Қиялға құлаш ұрып құлшына алмай.
Мөп-мөлдір құйып алып талай мұңды,
Үнсіздік терең тартқан бар қайғыңды.
Үнсіздік әрі сонша салтанатты,
Үнсіздік селк еткізер әрі айбынды.
Қарауыл қойып әркім дыбысына,
Айтпай-ақ көңіл күйін ұғысуда.
Сөздерден мың есе артық қуат бардай
Үн-тілсіз жұрттың осы тұрысында.
* * *
Алпыста Жақан көңілді,
Баяғы бала қалыпта.
Аралап Әйет, Тобылды,
Жүргендей Қарабалықта.
Осындай онда жас жаны,
Болса да қырықтың бесінде.
Даладай ұзақ дастаны,
Қалыпты жұрттың есінде.
Айыру қиын Жақаннан
Өмірдің қырық пен алпысын.
Серісі елдің атанған
Ақын бір бала халық үшін.

---