Қаршыға – Сырбай Мәуленов

(Әлжаппар Әбішевтің аузынан)
1
Қаршыға ұқсап көктің нүктесіне
Қалықтап тұрды алмай түкті есіне.
Бір мерген көре салып нысанаға ап,
Жабысты мылтығының шүріппесіне.
Бұрқ етті қою түтін шудаланып,
Қадалды атылған оқ тура барып.
Бір аунап түсті де құс құлдилады,
Лақтырған тастай жерге зырлап ағып.
2
Жатты ол көкке қарап көл шетінде,
Ұшардай қанат шіркін көнсе еркіне.
Кек оты жанарында жалындады,
Көз жасын намыстанып көрсетуге.
Қөңілін жапты қайғы — қара тұман,
Сорғалап ақты қаны қанатынан.
Мергенге қараған жоқ. Көзін салды
Көгіне ұшу үшін жаратылған.
Шайқады дауыл тұрып тыныш күнді,
Жатты ол шығармастан дыбыс үнді.
Тек қана аспаннан көз айырмады,
Тағы да аңсағандай бір ұшуды.