Менің Құлагеріме

«Әркімнің өз Құлагері болады…». Сәкен сері Жүнісов

Өмірім өмір емес, сұрақ белгі,
Көңілім көп кещеден жырақта өлді.
Уақыттың бәйгесінен Құлагерім
Құдай-ай, құлап келмей жылап келді.

Құлагер құламады, жылады кеп,
Құдайдың қандай қиын сынағы деп.
Тұнжырап көз алдымда тұрады көп,
Тым құрыса, жұбатсамшы бір-ақ рет.

Тұрады тұлпар Құла тұралаған,
Туатын жан едік-ау бір анадан.
Жануар, сен – жылқы едің, мен – жалқы едім,
Көп кеще жүйріксің деп кінәлаған.

Жануар, сен де жүйрік, мен де жүйрік,
Жүрекке мұң да жидық, шер де жидық.
Қазаққа болсын деп ек қаз-қаз басқан,
Малшынған маңдайымыз терге жидіп.

Сен жоқта жабылардың жел сорды іші,
Ер жоқта кеще шешен – ең сорлысы.
Ішінде жүйріктердің – сен соңғысы,
Ішінде ақындардың – мен соңғысы.

Қанатты саған бермей құсқа берген
Құдайдан айналайын ұста келген.
Балтасын Батыраш бар ұстап өлген,
Батырда Бақытжан бар дұшпаны өрген.

Жануар, кетейікші осы арадан,
Жан ұғар аттайықшы босағадан –
Қотыраш қан қыстамас құтты іргеден,
Батыраш балта ұстамас Қособадан.

Көп кеще мен Бөріні жылатты Айға,
Сені де мазақ етті шұнақ тайға.
Қазаққа жүйрік осы тұрақтай ма?!
Жануар, кетейікші…
Бірақ қайда?!