Бидай мен гүл

Жайқалған сұлу гүл бақтағы,
Көтеріп бір күні кеудесін.
Мақтана жазықсыз даттады,
Бидайдың масағын көргесін.
Гүл:
«- Жоқ – деді, - сұлулық мендегі,
Жұпарын айнала шашатын.
Тікенек мұртыңнан сендегі,
Болар-ау барлығы қашатын.
- Мен болсам, қуаныш сыйлаймын,
Әр сәтте адамның өзіне.
Құшаққа кей сәтте симаймын,
Сұлулық әлем боп көзіне...»
Бидай:
«- Сұлусың, көркісің ғаламның,
Тамсанар көз салған әдемі.
Шаттығын бөлісер адамның,
Өзіңсің сыйластық мәнері.
Бірақ та бір сәттік қанасың,
Нәрің жоқ қуатты бойыңда.
Жұлынсаң қуарып қаласың,
Бос мақтан болмасын ойыңда!
Бір түйір болсам да нәрлімін,
Тіршілік сабағым, дәнім де.
Адамдар жалғайды әр күнін,
Жүремін дастарқан дәмінде!»
«...Сұлулық көрікті емес тым,
Санасы болмаса затында!
Түйінді шешімі егестің –
Сұлулық шырайы ақылда!»