Жаңбырдан кейін

Бозғыл тұман жамылып,
Мұнартып қарлы тау тұрды.
Көк шашагын тағынып,
Торғындай дала құлпырды.

Айнадай ашық көк жиек
Қарады таудан күміс күн.
Үлбіретіп ақ жібек —
Сыпырды бұлттай пердесін.

Жылғадан су да сарқырап
Толтырды сай-саланы,
Ең далаға асыр сап,
Күркіреп өзен ағады.

Жайқалып қаулап өсіп тұр,
Алуан дақыл егісте,
Шалғында семіз жылқы жүр,
Мал жайылып өрісте.

Шырадай гүлін жандырып,
Көріктенді табиғат,
Даланың шөлін қандырып,
Төккендей жаңбыр рақат.