Сен өлеңсiң
Сен өлеңсiң,
Тұп-тұнық тұма жырсың!
Тумай жатып туажат күнəлiмсiң.
Адам болып келген соң бұл фəниге
Сен өлеңсiң,
Тұп-тұнық тұма жырсың!
Тумай жатып туажат күнəлiмсiң.
Адам болып келген соң бұл фəниге
Түн түндiгiн жапқалы таң ұрланды,
Тар төсекте тал бойың тағы ырғалды.
Сала құлаш шашыңнан сəл босаса,
Саусағыммен санаймын қабырғаңды.
Арғы бiр тегi асылдан,
Мекенi жайлау-жасылдан.
Аңсап бiр келген кезiңде
Мойныңа келiп асылған.
Сазына сағыныштың сый көңiлмен
Қараймын айлы түнге əйнегiмнен.
Хабары бiр қаралық, қарағым-ай,
Қайтасың қаз-тырнаның қай легiмен?
Қасқыр қапқан қақпан сынды қала тар,
Етек-жеңi далақтаған дала қар.
Жанарыңнан Күн шуағы жамырап,
Кiрпiгiңдi көтергенше таң атар.
Бұрала басып,
Бұлқына қашып, балтəттiм,
Бұрыла берiп бұрымыңды еппен тарқаттың.
Жамалы гүлден,
Перiште пейiлiндей пешенелiм,
Ұйқымды шəйдай аштың неше менiң...
Кездесiп тұрайықшы кешкi əлетте
Жонында Көктөбе мен Көсегенiң.
Жанарыңда жалтылдаса жалаң нұр,
Қас-қабағың қара көзге қамал-дүр!
Жалғаншының жарағынан жасқанбай,
Алдамшының амалынан аман жүр.
Байыз таппас бақыттың
Басқа түскен салмағы-ай:
Сенiмен бiр батып күн,
Сенсiз атқан таңдар-ай...
Екеумiз кездесiп ек қыстыгүнi,
Аяздың беттi қарып үскiрiгi.
Жылусыз содан берi жыл өтiптi,
Естiлмей Елтiнжалдан құстың үнi.
Жаралдың қай асылдан?
Бiлгiм келер...
Күн бұлтта гүлдiң де өңi күлгiнденер.
Кеседей зəмзам суы мəймiлдеген
Шерте бермей шер, мұңды,
Жазмышыма көнсем-ау.
Күйiп-жанған ернiндi
Сүйiп жатып өлсем-ау...
Қайғысыз, мұңсыз қайда бақ,
Жылай да жүрiп күлерсiң.
Ақ шəлi ару Айды орап,
Ақшамым, мейлi, түнерсiн:
Қас-қабағың, шырайың –
Менiң ауа райым.
Ашық күнiн аспанның
Бiр Алладан сұрайын.
Сарқытындай сараңның
Тағдырыңа алаңмын.
Ерте туып, кеш көрсем,
Кiмге кiнə тағармын?
«Жаным» деп сүйдiм,
жар құштым,
Жалған да болса «сұм жалған».
Хабарсыз қалсам, хал мүшкiл,
Шашыңнан иiскедiм қара мақпал,
Айналып қара түнге бара жатқан.
Жусан ба,
Дəрмене ме..,
Шынашақтай шырын шақтан
Шыбын жанға мұңын шаққан...
Қунақ көңiлi, Құдайым-ай,
Аумай қалған Құлыншақтан!
Мен Сiздi сүюшi едiм пəк көңiлмен,
Ойнаушы ем оңашада тəттi ойыммен:
Жаралған екеумiзден Перiштеге
Ардашер, Айжүрек деп ат қоюмен.
Мен бiр жылы ағыспын,
Мəйiн, жұмсақ əуенмiн.
Əлiмсақтан таныспын
«Əлдиiмен» əлемнiң.
Сөз оғымен өлтiрiп көсем жырды
Арамызда қаншама өсек жүрдi...
Əзəзiлдiң елемей азғырғанын,
Ақыл-есi бұл жұрттың кешеу кiрдi.
Кезiнде бəрi болған, бəрi болған,
Бүгiнде əрi шындык, əрi жалған.
Құндыз да жағамызға жараса қап,
Жұлдыз да тұрушы едi жанып алдан.
Мен сенi, қалқам, ұнатып қалдым
Ақшулан тартқан басыммен.
Жан-жүрегiмдi жылатып та алдым
Жүзiмдi жуған жасыммен.
Кiмге керек бұл жүрек сен ұқпаған?!
Күз гүлiндей күн сайын семiп барам.
Кең дүние тұрғанда,
Кеуде деген –
Күрсiнiп салдық...
Нелiктен, неге күрсiндiк?
Түбiне түннiң түсiп кеттi ме бiр Шындық?
Селк ете қалып нелiктен, неге қымсындық?
Арман шiркiн арман ба,
Жар болмаса жаныңа?!
Сенсiз өңсiз жалғанда
Бар дейсiң қай мағына.
Сен неге мұңаясың, жаным, Гүлiм,
Түсiнер менен басқа халiңдi кiм?..
Сал-сəуiр сарсағымға айналса да
Санасы саяз тартпас сабырлының.
Жолыңа қайта-қайта қарайладым,
Татқыздың тəттi мұңның талай дəмiн...
Еркем-ау, ертегiнiң аруындай
Жүзiнен көрiнсеңшi шарайнаның.
Қанатын ғайып жақтан жайып қонған,
Қона сап заматында ғайып болған,
Көзiмнен бал-бұл ұшқан, көкешiм-ау,
Өзiңе ендi кiм бар лайықталған?
Сен құйған шəй қандай ыстық?!
Қанып iштiк, қанбай iштiк.
Сен құйған шəй қандай тəттi?!
Онсыз да асау қанды ойнатты.
Сары самауыр қайнайды бабыменен,
Жақсы жiгiт ойнайды жарыменен.
Жанарыңды алыстан жаудыратпай,
Жақсы көрсең шынымен жаныма кел.
Елтiнжалдан елпiлдеп ескен лептей,
Енжайлауда желкiлдеп өскен көктей
Елп еткенiн қайтейiн етегiңнiң,
Естен кетпей қойдың-ау, естен кетпей!..
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі