Бір қуаныш, бір қайғы
Жүрегіме жүдетпейтін жүк артқан,
Ырғақты үні басқашалау өзгеден.
Мұң мұжыған миым кейде мұнартсаң,
Мұжық болдың миқынатқа төзбеген.
Жүрегіме жүдетпейтін жүк артқан,
Ырғақты үні басқашалау өзгеден.
Мұң мұжыған миым кейде мұнартсаң,
Мұжық болдың миқынатқа төзбеген.
Бәйтерек болғын тамырлы,
Дауылға басың иілмей.
Тағдырдың ауыр салмағын,
Көтергін, бірақ бүгілмей.
Сыныптастар – жарқыраған жұлдыздар,
Бойларыңда ізгі ниет, нұрлы із бар.
Бұл жалғанды шарласам да шарқ ұрып,
Сендердейін жандар қайда, құрдастар?!
Қаламым жыр жазуға даяр менің,
Тасып тұр дариядай кең көңілім.
Жиі-жиі сағынып еске алатын,
Ұстаздарға арналады бұл өлеңім.
Қиқар болғам қырғидай жастығымда,
Жастыққа жарасады мас қылық та.
Шапалақ та бетіне талай тиген,
Жаулаймын деп ұрынған қасқыр ұлға.
Жазмыш берген табиғатым қыз қылықты,
Ізетпен іс тындырар тыңғылықты.
Әйел деген атымен жасый-жасый,
Талай жалын жігерін сындырыпты.
Жасаған ем тірлігіме бір кесім,
Қымтап жауып қиялымның іргесін.
Бақыттымын күпіршілік адыра,
Өйткені сен бекіміммен біргесің.
Күн нұры алып жерді сүйгенде ұлы,
Ғайып болар ғапыл ғалам кірбеңдігі.
Маған да тың қуаныш сыйлайды өмір,
Жайраң қағып сен түсіме кірген күні.
Минут...минут ұзарады зарыққанға,
Өрісі тар тіршілік тар ұққанға.
Жаның жылап жүрегің жабыққанда,
Атпай қояды сызданып жарық таң да.
Жаңбырлы күні танысып,
Жаңбырлы күні айырылдық.
Тек куәші бәріне,
Еңірейді тарғыл бұлт.
Не болды,
Білмей тұрмын елегізем,
Түк таппай тұнжыраудың дерегінен.
Бірдеме білдіре ме келешектен,
Бау-бақта жүрмін жалғызбын,
Жо... жоқ жалғыз емеспін сен барсың.
Иісін иіскеп жалбыздың,
Құстардың үнін тыңдарсың.
Тағдырға айтқам қашаннан бері келісім,
Арналар саған тырнаштап тапқан жеңісім.
Сергексің, мені сенделтіп қойған серісің,
Алапат өртке аямай өзің салғансың,
Тағдырдың талқысына таңдану бар,
Мына өмірде бергенім бар, алғаным бар.
Ұлағатты ұлына ұран болып,
Көк көлге, түн құшаққа ай дамылдар.
Сезімнің жалын атқан алауы шын,
Жүректің ынтық, сынық қалауы үшін.
Мен саған жыр арнадым білесің бе,
Өзгеден өзге біткен дара мүсін.
Сағыныш деген жүректі жалын өртеді,
Ұмытпай жүріп ұмыттым дедім мен сені.
Алыстап енді алыстап кетіп барамын,
Осы екен қалқа арымның нағыз өлшемі.
Бір хабар сенен келер деп,
Отырдым күтіп елеңдеп.
Келмеді бірақ тағатсыз,
Ойға да шөктім тереңдеп.
Түн, сен білесің бе жабырқау жанымды,
Ай бетін жапқан бұлттарың маған жабылды.
Іргесін сенен алысқа алып кеткен,
Жарықтың жаным шүлендігін сағынды.
Сыр шертер ем талай-талай мен саған,
Қайда кеттің, арманым-ау, аңсаған.
Мынау өмір шала көрген түсімдей,
Өзің жоқсың елесің жүр самсаған.
Тауларды көрсем талғамды қарттар елестер,
Бүгілген жайлы тізесі бейне белестер.
Өйткені, бабам тың ойлар салып ортаға,
Далада байтақ құратын еді кеңестер.
Алысты аңсау ермегі,
Намысты қызбын сырға бай.
Сағынышымның кермегі,
Кеудемде тұнып тұрғаны-ай.
Күз күйзеліс әкелді,
Сағынып жүрмін әкемді.
Миымда мина көп сұрақ,
Қалайда бірі қатерлі.
Таң күліп тұрды жаға-жеңі ашық көйлекпен,
Мәңгілік сырды кетеді ашып кей көктем.
Жеңімнен тартып жетектеген қай желік,
Тегіннен тартып бейім бейбақпын бейнетке ең.
Діңкелетіп құлатса күрес еңбек,
Күнмен бірге оянам тірі екем деп.
Арманымның ажарын ашайын деп,
Ізгіліктің соңынан ілесем көп.
Сені сүйгем кезінде,
Сорланып соны жасырдым.
Көлеңкең қалды көзінде,
Көлбеңдеп өткен ғасырдың.
Шалмасын сана дейтін мүшеңді мұң,
Сенен ылғи ізгілік күтем, күнім.
Жер бетінде пәле көп, абайлап жүр,
Деп анам биыл сенің мүшел жылың.
Той жайлы тоқсан толғап ойланар кім,
Топқа ілесіп Ілеге тойға бардым.
Жапыраққа жазылған жан сырым бұл,
Бой тұмары осы жыр бойдағы ардың.
Туған жер тұнық ауа, жырау далам,
Мен аунағам кеудеңе, күн аунаған.
Әкем сендей әлдилеп көрген емен,
Дәл сен құсап кешпейді кінәмді анам.
Махаббаттың таппадым деп арайын,
Еңіреумен қаттың қалқам талай үн.
Суыртпақтай сетінеген көңліңді,
Қайсы ауылдың қиығымен жамайын...
Қараша үй, қара орман, қара халық,
Қараша үйде өскенім саған анық.
Жаңа жейде кигенде байғазы үшін,
Бір тананы мәз болғам қадап алып.
Өмірде сенім-мұрат арман ұлы,
Ғаламат мұны адамның аңғаруы.
Көктеткен ой самырсын өлкесіне,
Өлмейді туған елдің Таңжарығы.
Кемістігі демесек те күн дағын,
Ерітпейді неге қарын шыңдардың.
Өз ауылының биігінде адамның,
Өз аузынан шаққан мұңын тыңдадым.
Ақ қағазға төккенімде сияны,
Қиял шіркін шарлайды сан қияны.
Әсерлендім көгершінге қанатты,
Сүйе білген түлеп ұшқан ұяны.
Хал-жағдайын шаруаның сұрай білгім
Келді де, сөздің басын былай бұрдым:
Үйірде жылқың қалай?
Десем, бауырым,
Жаздың алғаш кезі еді, келген орта жайлауға,
Көк қуалап төрт түлік көнбей жатты айдауға.
Кешке жақын өрістен әкелгенде малдарды,
Қара атанды көндірдік бұйдасынан байлауға.
Суыт жүріп келе жатты сұлу мүсін бөкендер,
Аңсағаны анау жатқан туып-өскен мекен, жер.
Түгінен май шықса-дағы басқа жерді жатсынды,
Түбі пана болмайтындай бөтен адыр, бөтен бел.
Он сегізге енді келген қыз едім,
Кеудем асқақ өзімше бой түзедім.
Коммунаның қызыметкері болсам да,
Ата-ана деп өмешегімді үземін.
Біздің ауыл жылқышы ауыл болатын,
Төр жайлауға елден бұрын қонатын.
Жел тұяқтың, жылқышы алған алдымен,
Ең жүйрігін таңдап міну оратын.
-
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі