Ұлыма
Өмір – ағын сырынан не білесің,
Асықпа, әлі төзімді кеміресің.
Өмір – айқас,
Сен оны думан деме,
Келетін жасқа келгенбіз,
Толатын жасқа толғанбыз.
Алатын кезде алғанбыз,
Беретін кезде бергенбіз.
Мейірім төгіп нұр саулап,
Күн сәулесі тарала.
Босап қысқы құрсаудан,
Жатыр балқып Жер – Ана.
Ескі жұрт, саған бас ұрып,
Тербеттім жанды сезіммен,
Сағыныш тамды көзімнен.
Әкемнен таяқ жеген жер,
Мейлі сана наданға,
Мейлі теңе жаманына одан да.
Туған күн де, өлген күнде біреу-ақ,
Адамда.
Маған ыстық бұйрат құмдар, шағылдар,
Маған ыстық ұстатпайтын сағымдар.
Не ойлайды екен қаладағы мен жайлы,
Дала ұлдары Мұқандар мен Сағындар.
Сағындырды, аңсатты,
Самал желді, құба түн.
Сағындырды аңсатты,
Жайлау, сенің шұбатың.
Кеудемде менің:
Жайнаңдар шоқ болып,
Төстегі жарқылдар,
Ойнаңдар ақ көбік,
Махаббатың гүл атса,
Мөлдір болып арыңыз.
Көңіл нұрға құмартса,
Жағажайға барыңыз.
Ей, адамзат!
Күліп келіп, бұл өмірден күліп кет,
Не себепті келгеніңді біліп кет.
Әділдікке биік күмбез орнатып,
«Келініңді түсіруге әзірлен,
Үйленемін»,-дей алмаймын қазір мен.
Қандай жақсы,қандай жақсы бойдақтық,
Көрген қызды қағытатын әзілмен.
Қамалды да бұзып жарып өтердей,
Толқынына ағызып-ақ кетердей.
Көктемеде тасып едің Ару Жем,
Арнаңнан бір асып едің Ару Жем.
Соғады жүрек, соғады жүрек жаспын деп,
Махаббаттың бал-шарабына маспын деп.
Күннен де ыстық қызуым мол кеудемде,
Кеудемде менің тасқын көп.
Айтшы маған аспандағы ақ бұлттар,
Өн бойында адалдық бар, пәктік бар.
Шарлайсыңдар, кезесіңдер, сезесің,
Қай елдерде сүйініш пен шаттық бар.
Бірін-бірі адамдардың түсінетін кезі көп,
Шын бақыттың тани білер, көре білер көзі боп.
Асығамыз жылынуға, лапылдатып үрлеуге,
Байқаусызда қалсақ болды бір жанардан сезіп от.
Ортасында тілек-назым құпталған,
Достар, достар, құшақ жайып шықты алдан.
Шын достықтың орны өмірде ерекше,
Достар үшін жан беремін керексе.
Алдымда менің арайлап атқан ақ таң бар,
Достарым мені кінәлаң, мейлі мақтаңдар.
Асыға күткен арманым болсын сол күндер,
Жүректің мөлдір сезімін ғана сақтаңдар.
Өпіремдеу тыныстайтын әр демін,
Керек жерде аямайтын жәрдемін.
Менен гөрі думанқойлау, серілеу,
Бала күннен сырлас досым бар менің.
Дос едік,
Құрдас едік,
Сырлас едік,
Жүретінбіз жүректе нұрға сеніп.
- Айым қайда, ол неге тумайды,– деп,
Көлеңкені көңілімнен қумайды, – деп.
Жүрегім орман болып шулайды кеп,
Жүрегім толқын болып тулайды – кеп.
Бойында Ембінің,
Кездестім мен күнім.
Жүректер сонда жырлап тек,
Жағада тұрмап па ек.
Намысшыл, бәйге десе қан қызатын,
Бұл бабам, баптап мінген жалғыз атын.
Аты болса байлықты көксемеген,
Қайғырмаған жоқтыққа өкшелеген.
Ойнақ салар төріңе,
Құйыны бар даланың.
Жеткізбейтін желіңе,
Киігі бар даланың,
– Туһ!..
Жалықтым, неткен шексіз сары дала.
– Шамасы сіз білмейсіз-ау, тебірене толғана.
– Тұншықтырар ойласаңыз, сүреңсіз де, сиықсыз.
– Тұлпар мініп шапқым келер, жан аға?
– Себебі сен, туып өстің далада.
– Жұлдыз болып аққым келер, жан аға?
– Жұлдыз – сәуле құйып өстің санаңа.
Шұрқырап кеп тоқпақ жалды бір асау,
Бұғалықты сүйретсе.
Бұрқырап кеп көк шалғынға құласа-ау,
Қарғып мініп жылқышы,
Дала,
Дала!
Неткен ыстық осы есім,
Бал бақыттың, думан тойдың көшесін,
Мендегі жас көңілде,
Гүлдеп жатса бақ әсем.
Ғашықтықты өмірге,
Үйреткенсің аға сен.
Жан аға,
Мен саған қарыздармын,
Көп әлi өтелмеген өзiңе парыздарым.
Әкеме iнi болып,
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі