Тірі гүлдер
Қабірінде біз тұрмыз
Қасиетті Зояның.
Қалай әсем қыршын қыз
Жазған өмірбаянын!
Қабірінде біз тұрмыз
Қасиетті Зояның.
Қалай әсем қыршын қыз
Жазған өмірбаянын!
Осынау бір көне үйге
Өлеңімді көтеріп,
Ақыл алып, мен ылғи
Жүрген жандай көп келіп.
Қоршай салған сұрғылт тас,
Ортасында діңгегі.
Тарих әсте ұмытпас
Қалған бұл да бір белгі.
Кеудеме толды жұмбақ күш,
Түсті де салмақ сезімге.
Төсіне көктің болат құс
Шаншыла шыққан кезінде.
Екен-ау жер әсемі Медеу, Медет!
Шыққанда шоқтығына күн дөңгелеп,
Оятып тауды таңғы ұйқысынан,
Бауырынан күй еседі бір керемет.
Үстіңгі шекті басып дірілдетіп,
Бас бармақ үн шығарды күмбірлетіп.
Жөнелді тарап бойға күйдің басы
Бір жайдың алыс күнгі үнін шертіп...
Ауада аз діріл бар
Жел елшісі секілді.
Ақ жібектей бұлт шетін
Анда-санда желпиді.
«Әлденеше жаздым да,
Әлденеше бүктедім.
Жазылған сөз аз мұнда,
Аз болса да көп дедім.
Менің дағы шат күліп,
Өтті студент бір шағым.
Көрдім барып сағынып,
Институт кұшағын.
Астанада көшесі бар Гогольдің,
Астанада қызыл гүлдей жарым бар.
Сол көшемен мендік бақытты өмірдің
Сол жарыммен қыдырған бір шағы бар...
— Қалайын бір тыныстап,
Жазшы, құрбым, жақсы өлең!
— Тұрсың қызыл гүлге ұқсап,
Жыр асып па нақ сенен?!
Тарих - кітап. Үңілем мен сан жылға,
Нелер ғажап оқиғалар бар мұнда.
Міне, бір жыл... Батыр Богдан тұр сөйлеп,
Бүкіл байтақ Украина алдында.
Бетіңіздің әжімі,
Бірде бар да, бірде жоқ,
Сөзіңіздің әзілі
Бірде аз да, бірде көп.
Құрдастай ойнап онымен,
Інідей жүрдім именіп.
Жаралы сол қолымен
Жіберсе жақтан бір періп.
Отырды олар көңілді көктемінде
Ой жіберіп алыс жыл, еткен күнге.
Тіл ұшына атаның келді бір сөз
Қарт әжеге қарап жалт еткенінде:
Алатауды көрдің бе, дос, алабүйрек таңдағы,
Бұлт үстіне қонған бүркіт, — деп қаласың Талғарды.
Ақторғын бұлт жел көтеріп желегіндей жеңгенің,
Елестетер жерден ұшқан көк аспанның белбеуін.
Аттанарда ауылдан
Қарап едім әжеме:
─ Қош тұр, ұлым, бар жылдам,
Астанаға сәлем де! —
— Апарып та салайын
Мына қырдың асты екен!
— Жоқ, өзім - ақ барайын.
Дала ауасы жақсы екен!
«Ұшады қара торғай қанат қағып»
Жеткенде осы ән бізге көктен талып,
Басына көк майсаның алтын сеуіп
Қалған кез сары белге күн де барып.
Күнде ерке қыз тұрасың таң қарсы алып,
Жылқы өргізем сол кезде мен ән салып.
Таң емес қой оятқан, менің әнім
Жасырсаң да қалдым-ау, тез аңғарып.
Жиылыс ұзап тарады
Қайтты үйіне Тұралы.
— Не мәселе қаралды? —
Деп әкесі сұрады.
— Мен келгелі пунктке
Үш сауымы биенің.
Қайда жүрдің күндікке,
Бар ма істер бір емің?? —
Келген дәнді суарып
Ертеден - ақ Егінкөл,
«Егініме суыңды
Есіркесең тегін бер»
Жол үстінде екеу тұр,
Ағып келеді машина.
— Таныс шопыр екен бұл,
Дейді бірі досына.
Ғашығын тосып, қайғырған
Көзінен жасы тамшылап,
Алыстан, сонау айдыннан
Әр толқын келсе, жөн сұрап,
Өркеш-өркеш құмдарына
Күн қонатын — қызыл шатыр.
Қу, шөлейтке, қырға мына,
Бір дария келе жатыр,
Әлдеқанша ғасыр өтті
Сыйлағалы жер-мырза,
Сендей қызды қасіретті,
Қасиетті, Феруза!
Жер шауып, болмайтындай бұл түгесіп,
Атының омырауы бұлтты кесіп,
Сан озып ғасыр бұдан, бұл ғасырдан
Кетсе де, төзу білмей тұр сіресіп.
Өтпейді еш жерінен күн мен дыбыс,
Мәңгілік тас қараңғы, түн тым-тырыс.
Адамға адам жасар қиянатты
Тілсіз-ақ баяндаған бір тылсым күш.
Келдім мен тоғыз болмай, қызметкердей,
Мың келіп бұрын буған, мың кеткендей.
Ағылған адамдардың әр қайсысы,–
Бүгінгі атқаратын міндеттердей.
- Азамат Төре
- Азамат Төре
- Али Акбар Деһхода
- Али Акбар Деһхода
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі