Өлең, жыр, ақындар

Алакөл аңызы

  • 25.05.2019
  • 0
  • 0
  • 3599
Анадай басын қосқан көп баланың,
Бөліп ап Жетісудың төрт тарауын
Арқаның жамырауық өзендерін
Ағытып, қиып тастап ноқталарын.
Алакөл жатыр еркін иемденіп,
Жоңғарға жөн арқасын сүйей беріп,
Жағалап Арқарлының бала тауын,
Омырауын Тарбағатай сүйер келіп.
Бұл-дағы белгісі емес осалдықтың,
Салты бар серіліктің, ия салдықтың,
Жатады ақ торғындай шұбатылып,
Ішінен ақтарылған мол сандықтың.
Алыстан көз жіберсең сен бір келіп,
Көрінер су жотасы теңбілденіп.
Ақ пен көк араласып анадайда
Тулайды ала толқын көлді көміп.
Бейне бір ала тайлар шайнасқандай,
Зымырап, жал тістелеп жармасқандай,
Тұяқпен суға түскен күнді теуіп,
Ал түнде аяғымен ай басқандай.
Алакөл деген аты содан қалған,
Қарттардың көзі жіті соны аңғарған.
Аңыз бар: «бір кез елден бақыт қашып
Жеткізбей, Алакөлді шыр айналған».
Өмір ғой өткен сонда халық арман,
Ескірмей ел есінде бәрі қалған,
Сол бақыт балықшының қолында тұр,
Өңгеріп кемесіне салып алған.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Орман жырларынан

  • 0
  • 0

Арқада бір орман бар,
Атын «Аман» дейтін ел.
Айналасы толған нәр,
Айналасы жеті көл.

Толық

Түркістан — Гүлстан

  • 0
  • 0

Бір гүл келіп көкірегіме орнаса,
Бір гүл келіп галстугін байласа,
Бір гүл келіп мойыныма асылып,
Самал болып, шашым сипап ойнаса,

Толық

Жаздың жалпақ жазығында яки ақбоз аттың жалында

  • 0
  • 0

Ақбоз атым, келші бермен,
Келші, жүйрік мерейім,
Жез тұяғың жер сімірген,
Бүтін бе екен, көрейін!

Толық

Қарап көріңіз