Менікі ғой, менікі ғой бұл аспан...
- 0
- 0
Менікі ғой, менікі ғой бұл аспан,
Көкжиегі келешекпен ұласқан.
Мына жаздың қызғалдағы – үмітім,
Ұлы жердің кеудесінде гүл ашқан.
Домбыра
Майысып қос шегіңнен күй өткенде,Ой туар жүрек түгіл, сүйектен де.
Домбырам қайран менің, қайран менің,
Ризамын сені маған сый еткенге.
Қолтықтап көктем келсе жыр-сұлуды,
Ізіне жыр сұлудың гүл шығулы...
Мені де қойдың ақыр жұмбақ қылып,
Күлу мен үйреттің де күрсінуді.
Сырласам көкірегіме сүйеп тұрып,
Жанымның жазығына күй ектіріп.
Ой, арман – екі шегің болсын сенің.
Берейін жүрегімді тиек қылып.
...Күй екен мынау аққан бұлақ десек,
Бұлақтар таудан ғана туад десек,
Ал, кәне, бір тыңдайық домбыраны,
Төсіне туған жердің құлақ төсеп...
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Көкте жұлдыз, жерде жұлдыз
- 0
- 0
Аспан жаққа шақырады мені өлең,
Шақырады аспан төніп тұрып төбеден.
О, жұлдыздар, алыс едің сен неткен,
О, жұлдыздар, жақын едің не деген!
Шабдар айғыр
- 0
- 0
Апыл-ғұпыл аттандық.
Кешегі ізде шәуіш жапқан қақ қалды.
Түн пұшпағы ұйып қалған сай, жыра
шомып жатты әлденедей қайғыға.
Дастан
Жұмекен Нәжімеденовтің «Домбыра» өлеңі домбыра аспабы арқылы жүректің сырлы сезімдерін және поэзия тілінің нәзіктігін терең жеткізеді. Ақын домбыраның үні мен адам сезімдерінің үндесіп жатқанын көркем бейнелейді, бұл шығарма оқырманға ұлттық музыкалық мәдениетті сезінуге мүмкіндік береді.