Монологтар
- 0
- 0
Пәк сезімдер – тамырларға таралған,
Бұл жүректе болмас тамшы арам қан.
Мен – Бақыттан, Бақыт менен жаралған,
Қос бұтамыз бір түбірден нәр алған.
Домбыра
Майысып қос шегіңнен күй өткенде,Ой туар жүрек түгіл, сүйектен де.
Домбырам қайран менің, қайран менің,
Ризамын сені маған сый еткенге.
Қолтықтап көктем келсе жыр-сұлуды,
Ізіне жыр сұлудың гүл шығулы...
Мені де қойдың ақыр жұмбақ қылып,
Күлу мен үйреттің де күрсінуді.
Сырласам көкірегіме сүйеп тұрып,
Жанымның жазығына күй ектіріп.
Ой, арман – екі шегің болсын сенің.
Берейін жүрегімді тиек қылып.
...Күй екен мынау аққан бұлақ десек,
Бұлақтар таудан ғана туад десек,
Ал, кәне, бір тыңдайық домбыраны,
Төсіне туған жердің құлақ төсеп...
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Несібесін шұқып терді ел тары ғып
- 0
- 0
Несібесін шұқып терді ел тары ғып,
тары десе – қарайды елдің бәрі ұғып.
Ұғу түбі – әрі қайғы, әрі үміт.
...Соның бәрін жеңіп келсең, кәрілік,
Көк аяз кернейлетті, кернейлетті
- 0
- 0
Көк аяз кернейлетті, кернейлетті,
жағаңды қырауымен жөрмей кетті.
Жаңағы ажырамас достар еді —
екі ерін бірін-бірі көрмей кетті.
Дастан
Жұмекен Нәжімеденовтің «Домбыра» өлеңі домбыра аспабы арқылы жүректің сырлы сезімдерін және поэзия тілінің нәзіктігін терең жеткізеді. Ақын домбыраның үні мен адам сезімдерінің үндесіп жатқанын көркем бейнелейді, бұл шығарма оқырманға ұлттық музыкалық мәдениетті сезінуге мүмкіндік береді.