Жанып тұрып бір өлең оқыр едім мен оған
- 0
- 0
Жанып тұрып бір өлең оқыр едім мен оған
алып келіп қаладан, не суырып санадан.
Оқыр едім, әттең-ай, оқыр едім — ұқпайды,
жырды ұқпайтын кісіден махаббат та шықпайды.
Домбыра
Майысып қос шегіңнен күй өткенде,Ой туар жүрек түгіл, сүйектен де.
Домбырам қайран менің, қайран менің,
Ризамын сені маған сый еткенге.
Қолтықтап көктем келсе жыр-сұлуды,
Ізіне жыр сұлудың гүл шығулы...
Мені де қойдың ақыр жұмбақ қылып,
Күлу мен үйреттің де күрсінуді.
Сырласам көкірегіме сүйеп тұрып,
Жанымның жазығына күй ектіріп.
Ой, арман – екі шегің болсын сенің.
Берейін жүрегімді тиек қылып.
...Күй екен мынау аққан бұлақ десек,
Бұлақтар таудан ғана туад десек,
Ал, кәне, бір тыңдайық домбыраны,
Төсіне туған жердің құлақ төсеп...
Дастан
Жұмекен Нәжімеденовтің «Домбыра» өлеңі домбыра аспабы арқылы жүректің сырлы сезімдерін және поэзия тілінің нәзіктігін терең жеткізеді. Ақын домбыраның үні мен адам сезімдерінің үндесіп жатқанын көркем бейнелейді, бұл шығарма оқырманға ұлттық музыкалық мәдениетті сезінуге мүмкіндік береді.