Жарық дүние-ай!
- 2
- 8
Жарық дүние-ай!
Жарығың неткен жақсы еді?
Жаңылыспаспын,жарым деп айтсам нақ сені.
Құшаққа сыйсаң,құшырым қанып,өбер ем,
Жарық дүние-ай!
Жарығың неткен жақсы еді?
Жаңылыспаспын,жарым деп айтсам нақ сені.
Құшаққа сыйсаң,құшырым қанып,өбер ем,
«Қара таудың басынан көш келеді».
Қара жорға шайқалып, бос келеді.
Қара күнді жамылып, қара қазақ
Қара түнді басынан кешкен еді.
Сағыныштан сарғайып сары қайың,
Жапырақтар шертеді сары уайым.
Кернейлетіп, сыңсытып жет, тырналар,
Ұзатқалы барады сәуір айын.
махамбет
бұ емес бұл ғой
нурила
иə, бұл өлең маған ұнайды. Сіздергег меніе ұсынйысым да бар. Бұл өлеңнің ашылу тарихын да жазыңыздаршы.
Мұрат Өмірзақов 2004
Өте керемет өлең екен, маған ұнады
мурат 2004
Кереметт
Аййда
Бұл өлен əдемі адамнын жауын алайды басқасына ұнамаса маған ұнайды
Айгерим
Күшті
Если чо бұл өлең емес қара сөз
Жалғас
Өте керемет
Аделя
Маған қатты ұнады!
Сіздерге көп-көп рахмет!
Маған зор көмегі тиді,бірақ бір жерінде қате кетіпті "бұ" емес,"бұл" шығар!?
Мерейка
Бұл өлең өте керемет жазылған
Меруерт
Өте керемет
Өте мағыналы
Апше
Керемет болды
Мирзакаримова Сарвиноз
Нетке керемет өлеңдер
Пиарпом әр окьноппоп оң шөп өскен бар менде жоқ қы
Талғат Бигелдинов өмірден күн сайн пропорционал шамалар деп аталады екен Әуезов атындағы әдебиет институтын бітірген
Айнаш
Міне, Мұқағали Мақатаевтың «Қарлығашым, келдің бе, қаршығадан саумысың?» атты өлеңі — бұл құстардың елге оралуы арқылы сағыныш пен өкінішті поэтикалық түрде жеткізетін әдемі жыр.
Өлеңнің қысқаша мазмұны
Өлеңде ақын:
қарлығаш құсына жолдас, сүйікті бейне ретінде үнқатысады:
— «Қарлығашым, келдің бе, қаршығадан саумысың?» — деп құстың аман‑есен оралған‑оралмағанын сұрайды.
Бұл құс ақын үшін сағынышты, естелікті білдіретін символ: өткен шақтағы бір естің бейнесі.
Ақын қарлығаштың «серігі» жоғалғанын, жаздың жалғыз өтіп кеткенін, балапансыз қалғанын айтумен бірге, табиғатпен бірге адам жүрегінің күйін сездіреді.
Соңында баяғы күндердің бейнесіне куәлік ете отырып, өмірдің өзіне келетін тағдырды ойландырады.
Бұл өлең менің ойымша — сағыныш пен бейнелік ойдың үйлесімі.
Ақын қарлығашты адам сезімінің прототипі ретінде қолданады: бұл құс — елге оралатын сәтті, уақыттың жалғыздығын, өткен шақты еске түсіретін образ.
Қарлығаштың серігін жоғалтуы — өмірде кейде өз жолдастарымыз бен естеліктерімізді сағынатынымызды, кейде олар бізге қайта оралмайтынын білдіреді.
Табиғат пен адам сезімі арасындағы бұл нәзік байланыс — Мұқағалидің поэзиясының ерекше ерекшелігі, ол оқырманға жан дүниесін зерттеуге, естеліктерді түсініп бағалауға мүмкіндік береді.