Өлең, жыр, ақындар

Толғақ

  • 14.06.2019
  • 0
  • 0
  • 1097
Аямай-ақ құятын көзге алтынын,
Аңсағалы қанша уақ жаз жарқылын.
Бәз қарқылы қарғаның бизар қылған,
Күтіп жатыр бағзы қыр қаз қаңқылын.
Төсесе де қыр қанша нұрға маңдай,
Терек, қайың тұрған шақ сырғаланбай.
Түні бойы, жел мен ай тал тербетіп,
Таң атқанша қойғаны-ай бүр жара алмай.
Екпінінен Тоғыстың өлді Ақпаның,
Қоя берсе тезірек төлдеп Бағым!
Бақ түгілі,
Сезіндім түні бойы,
Жер Ананың қинала толғатқанын.
...Жатыр екен таңертең елжіреп қыр,
Қырға шығам. — Көктемім, жолды кептір!
Торсық шеке сәбидің кекіліндей
Күн шетінде шөкім бұлт желбіреп тұр...

1986 ж.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Ауылдан аттанғанда

  • 0
  • 0

Киіз үйден — бабамның Ордасынан
Сәру салып мен, міне, жолға шығам.
Қоңырсыған қордалы ауылымның
Қимай кетіп барамын мен қасынан.

Толық

Құлбарақтың зиратынан шыққан үн

  • 0
  • 0

Аршылан құсап ақырар едім,
Биікке талай ту қадап.
Басымды кесті қапыда менің
Өтпейтін қылыш қидалап.

Толық

Олжас – алжас

  • 0
  • 0

Жүректің сөзі - ақ алмас,
Ұмтылған шақ еді алды аңсап.
Есімде әлі, ең алғаш,
Алматы жаққа барған шақ.

Толық

Қарап көріңіз