Өлең, жыр, ақындар

Өлең екеуміз

  • 18.06.2019
  • 0
  • 0
  • 1498
Әнуарбекке

Жалтармай сөз айтқанмен түнге тура,
Зарыңды ұқтырып көр күлбет ұлға.
Басында бабалардың жанған шырақ,
Болармыз, байғұс өлең, кімге тұлға?!
Сүрмедей кірпіктерін қыз бояйтын,
Ай нұры біз жүретін із ғой айқын.
Адасқан ай астында жұртты аяймыз,
Жалғанда жан жоқ, бірақ, бізді аяйтын.
Сиқырлы суреттер дәнін жарып,
Тамады қауырсыннан лағыл жарық,
Жүрекке жұмақ нұры сау еткенде,
Жанары санамыздың сағымданып.
Сол нұрды мұлғын түспен бояр тұман,
Сонда да адаспайды сой антынан.
Жағамыз тастан қара түнге жарық,
Шық лаулап көзімізде ой аңқыған.
Күлбет ұл мүрде түнге барады еріп,
Соңында сағым сөніп, самал өліп.
Топастық түрмесінде тұтқындардың,
Қазанын қайнатады қара көбік.
Ұғылмас ұл түгілі ұлтымызға,
Басылған бір таңба бар тұрқымызда.
Алқымын тас қара түн езгілеген,
Бір шырақ қалар жанып құлпымызда.
Кірпіктен үзілгенде жанға моншақ, беу,
Өлең, күткем сені алдан аңсап.
Арман не, түнде жыры тентіреткен,
Жолына бір баланын шам жаға алсақ.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Күзгі алтын

  • 0
  • 0

Ай сәулесі шықты жағып шөптегі,
Айналаға алтын зерін төккені.
Ойнақ салып жүрген сынды көп пері,
Жарқылдайды алтын шағыл бөктері.

Толық

Бабалар қазған үңгірде

  • 0
  • 0

Келіп тұрмын қара үңгірге, ертегілер еліне.
Бір тылсым жел соқты үңгірден — айдаһардың демі ме
Онда неге лебімен мені өзіне тартпайды,
Батыр бабам күзеттіріп кетті ме әлде Періге!?

Толық

Өлекселер патшалығы

  • 0
  • 0

Көзіңнің күн тамады шарасынан,
Сөзіңнің қан тамады жарасынан.
Сау шыққан аздың бірі сенсің, апа,
Қаптаған өлекселер арасынан.

Толық

Қарап көріңіз