Зейнолла зиратында

...Тағдырым менің, мың алғыс саған — төтеннен
Тас бұғау салып, төсекке таңдың тұрғызбай,
Мен байғұс, бәлкім, көбелек болып кетер ме ем ?!
З.Шүкіров зиратындағы аза-жыр-эпитафия.

Арал жатыр жалығып даңғазадан,
Дерті тәнді кеміріп,
Жан қажаған.
Жағасында ақынның Зираты тұр —
Батыр еді ол бата алған Жанғожадан.
Ажал-Мерген аспаннан — мұзды әйнектен
Сығаласа — жүрегің сыздайды еппен...
Кезелгенде Мәлікүл-Мәуіт оғы —
Жыр-намазын ер еді ол бұзбай кеткен!
Жанғожадан бата алған батыр ақын
Қорғай алмай Аралын аһ ұратын.
Шақыратын содан соң Әруағын,
Жыр-Теңіздің толқынын сапыратын...
Толқын да жоқ,
Жыр да жоқ. —
Сұлық теңіз,
Жағасында қалмапты үміттен із.
Жеткен сынды Мөңке айтқан ақырзаман —
Артылады бейпарық жігітке қыз.
Онысына апшитын халық деме,
Шуласады келгендей балық бөле.
Айналғандай құмға — су,
Толқын-құмда
Тербеледі ақырын табыт-кеме.
Шыжғырады тандырдай кеші, таңы.
Табыт-кеме —
Көрерің осы тағы.
Ақын тәнін аулаққа апарып сап,
Қайта келіп тұрғандай шошытады.
Тірі — халін, өлінің жайын сұрап
Жатқан жан жоқ.
Сусиды қайыр-сынап.
Тек Ақынның Күмбезі күңгірлейді,
Арнап барғам, —
Жүргенде қайыншылап.
Шағынғандай өксіді Арал-ана,
Теңіз үнін жөнелді самал ала.
...Жыр-күмбездің есігі ашық қапты,
Ақын шығып кеткендей жаңа ғана.
Түр Әзірге ақынның тұрағы аман,
Айтатын бір сыры бар сірә, маған?..
...Кеткен бе ағам өлген соң көбелек боп,
Тірісінде тұрмаған, тұралаған.
Сен қайдасың?" — деп едім,
ашты сырын —
Бір үн шықты — жазардай мас кісіні.
Жалғыз шумақ өлеңді еріне оқып,
Қырдың жолын меңзеді Тас Мүсіні.
Түсіп алып сол жолға бір қыр астым,
Ақын ізі — арнасы мұңды жастың.
Сәлден кейін — жолды, ізді, көздің жасын
Жұтып қойды жымиған жым-жылас құм... 
Әруақ кешер! —
Аралап қорымдарын
Жыр-қыршындарды іздеудің жолыңдамын.
Мәңгі мекендеріне бас сұқсам да,
Сипап қалам амал не орындарын.
Күмбезінен күрсінген күй таралса,
Ақындарға керек пе сый тап онша?!
...Біз де құмға жазармыз жыр тағдырын,
Ізімізді інілер сипағанша...

---