Шабыт – Саят Қайратұлы

Көңілдің құлазыған сәттерінде,
Жазып қоямын өмірдің дәптеріне,
Керек жерін қаламмен түртіп алып
Керексізін сызамын көңілдің бөктеріне,

Түсіне алмай кей сәттерде қапа болам
Ойдағы түсірер сол бір қалам
От болып суды іздеймін,өшірер кім?
Желдей есіп құлазып сол бір санам,

Түн келгенде шабыт іздеп айналадан,
Парақтардың көрпесін жайып алғам
Армандап,қиялдың қиясына
Жету үшін алыстағы ұясына

Талпынасың,тырысып бөктеріне
Жетпейсің ғо,шабыттың шектеуіне
Алыстағы бақты сен армандасаң
Болашақта кім кепіл өтпеуіңе,

Деген мен қарап тұрсам ой туыпты,
Ойлардың артынан кім қуыпты,
Жүгірсеңде жете алмай сол бір тұсқа,
Ашалмадым,тырысамда сол құлыпты,