Мінездеме

Сапырып
Қызыл сөзді ай батқанда,
Қатырып
Кірісеміз ғайбаттауға,
Ах ұрып ақыл, ұят,
Былай қалып,
Әдепті
Азғын әдет ойлатпауда!
Лебіз айтып тұрғандай
Лездемеде,
Езбе сөзді негіз ғып,
Лезде, демде,
Лепіріп ат қоямыз,
Айдар тағып,
Мінездеме
Береміз кез келгенге.
Алтынды да қимаймыз,
Өзгелерге,
Жылт еткенге баға жоқ,
Жезден өзге,
Күйкі сөздің күйесін
Жаға салып,
Жаланы да жабамыз
Кез келгенге.
Мұрнын қара ананың,
Мұртын қара,
Деп мәз болған ел аңғал,
Жұртың – бала,
Білмейді ешкім
Жан сырын ешкімнің де,
Көреді
Әрекеттің сыртын ғана!
Көзің сүзіп,
Өзгеден мін іздеме,
Тізіледі
Бұзық сөз іздегенге,
Ұқсағанмен азырақ,
Шын болмайды,
Біреуге біреу берген
Мінездеме!
Сөздің де мәнін байқа,
Жөнін ойла,
Ақылдың да артығын,
Кемін ойла,
Біреуді
Бейнелеуге хақың бар ма,
Қисық болса қайтесің,
Көңіл айна?!
Көңілдің
Нәзік жібін үзе көрме,
Өмірдің
Қазып мінін, тізе берме,
Біреуге
Мінездеме бергеннен де,
Өзіңнің
Мінезіңді түзе, жөнде!
Мінездеме бермейік
Тарландарға,
Армандарға жете алмай
Қалғандарға,
Жөн болмас
Ешқашанда оңды, солды,
Біреуге
Біреу ойдан таңған баға!
Сының да,
Шындығың да санаңдағы,
Өзгеге
Өлшем болмас ғаламдағы,
Абайла,
Бағаларда кімді болсын,
Қағазға сыймайды ғой
Адам жаны!
Ойыңды
Өтірікке негіздеме,
Өсек,аяң шалшығын
Теңіз деме,
Өзгенің
Мінездеме – езбесінен,
Нені іздесең оны ізде,
Мені іздеме!

---