Үзілмеген тамыр

Талай ақын
Таңдай қаға жырлаған,
Бурабайда
Куә болдым мынаған.
Сұлап жатыр
Қара таста қарағай,
Түбірімен
Опырылып құлаған!
Жығылса да,
Жардан ұшып кетпеген,
Жапырағы
Күнге күйіп, кеппеген,
Бірінші рет көріп тұрмын,
Ағашты,
Жер бауырлап,
Құлап жатып көктеген!
Қайта айналып,
Қонатындай бағы алдан,
Қара жерден
Әу басында жаралған,
Үзілмепті
Шұбатылған бір тамыр,
Жарып шығып қара тасты
Нәр алған.
Көтерсең де жүктің қандай
Ауырын,
Замананың
Көрсең де қай дауылын,
Қай қиырда,
Қандай күйде жүрсең де,
Туған жерден
Үзілмесін тамырың!