Сағыныш жұтып

Сағыныш жұтып,
Сарғайған қызды
Аңсадым,
Қаусадым, қалқам!
Көкірек кернеп қанша мұң.
Күлдіреп тұрмын сексеуіл күлі тәрізді,
Күл-парша болам,
Түнеріп келіп тамса күн.
Кеудеде солды
Жайнаған жасыл гүл үміт,
Кездейсоқ бәрі
Қирады, қайтем, бүлініп.
Сарғалдақ едің …
Сарғайтып қойдың,
Сарсаңмын,
Бір кезде көзім ұйқыға кетер ілініп.
Жұлдыздар жаққа жол тартам сонда
Самсаған,
Келмеске кетем,
Болсам да саған қанша алаң.
Жалғыздап көрген жұмақта бірақ,
Жоқ – қызық,
Адамың таппай
Аңырап қалма
Аңсаған …
Күй кешпе сонда
Көрмеген мүлде –
Шырғалаң,
Кездесіп қалар,
Көңіл аулайтын бір-ді адам.
Төбеңде тұрып көремін бәрін
Қас қақпай,
Түнекке шомып,
Түнекті құшып,
Нұрланам.
Тербетер мені,
Тербетер мәңгі
Жыр – ғалам,
Сағыныш жұтып, сарғайған қызға
Үздіктім,
Пенделік мен-мен:
Қараптан-қарап тіздік мін.
Жаз өтіп барад,
Бастырып жаза жазғанға,
Алдымда әлі
Тұрғандай шүп-шүп,
Күздік – мұң ...

---