Қара жаңбыр аяғы қарға айналып

Қара жаңбыр аяғы қарға айналып,
Қара жердің төсіне шор байланып.
Бауырымен жер сызып,
Баяу ғана –
Қалың бұлттың салмағы қорғайланып.
Бірте-бірте түйіліп күн қабағы,
Мына маңай мазасыз мұңданады.
Қарайламай қарасын батырды күн,
Дала, сірә, айтқанын тыңдамады.
Қысқы аяздай кеудемді қарып бір мұң,
Төсегіме мен дағы барып тындым.
Қапа болып қалады
Дәл осылай
Қасиетін білмеген жарық күннің!

---