Ақын рухымен сырласу – Қалампыр Кенжеғалиева

Ашық алаң, әппақ қардың үстінде
арман толы жүректерді нұр шалып,
сенің жырың – «...Елім менің...» екпіндеп,
жігер жанып жеткен жоқ па еді жеңіске
қанды қолдан шеке ісірген ұрпағың?!
Қанды майдан желтоқсанның өр үні
Жүректердің қыздырғанда көрігін,
өр үніне қосып жалын жігерін
от шарпыған он сегіз бен жиырма бір...
Көк бөрінің көк байрағын көксеген
Тәңіріне үні жеткен Желтоқсанның түні еді.
Қанды майдан сол жорықтың өр үні
Жүректердің қыздырғанда көрігін
Байтақ дала Қазақстан құрышын
кекке бөккен қаныменен суарып
сол өрліктің, сол ерліктің екпіні
Ел таңбасын, Ту тұғырын соқтырған
мүмкін емес, мүмкін емес, жан аға-ау,
Сол күндерді Рухыңның сезбеуі!