Ішімдегі ойларды тот басуда

Ішімдегі ойларды тот басуда,
оны аршитын ешкімім жоқ қасымда.
Жарқылдатып шуақтай шашар едім –
мен де, олар да түсеміз отқа, суға:
ойы жоқтар ойлыға үкім айтып,
шеттерінен шебер-ақ оттасуға.
Жырақ шығып күнделік құр дүбірден,
жарқылдайын ойыммен – шындығыммен.
Мұңсыздықтан адамзат кердеңдейді,
көмкерейін жан отын мұң жырыммен.
Ақиқаттың әуезін естіген жұрт
сырт айналсын алдамшы былжыр үннен.
Өткіншіге, ойланбай, құр алданып
жүргендері өзімді сынар да анық.
Мезгілдердің тотынан ойды аршымай
болмайды екен отырсам құр арбалып.
Қасаң тартқан тірліктің көк қоржынын
түбі, әйтеуір, шындығым шығар жарып.

---