Алапат бiр күш бұрқанған

Алапат бiр күш бұрқанған
бойымды келiп кергенде –
болады бейне алып бiр
бәйтерек өсiп тұрғандай
менiң кеудемде.
Үн алып шығар тулаған
жататын тасып ағыны, –
шырмаған тұла бойымды
қан тамырларым да шулаған
соның тамыры.
Шығарып ойдың ел-селiн
қаншама рет аптықты.
Қызуын тартып денемнiң
үстiнде тұр ол теңселiп
мұң мен шаттықтың.
Дәнiнен үмiт, арманның
бойына ғажап күш дарып,
әуен мен сазға толтырып
сайрап тұр онда орманның
барлық құстары.
Жел соқса сыңсып ышқынып
қаншама мен де егiлдiм...
Бойында оның қуаты
туған жерiмнiң,
бойында оның ыстығы
туған жерiмнiң.
Әйтеуiр бiр күш бұрқанған
денемдi сөгiп кергенде –
болады сонда алып бiр
бәйтерек өсiп тұрғандай
менiң кеудемде.
Сенбесең не деп жазғырам
сенерсiң бiрақ көргенде –
бұрқырап өсiп шығады ол
қақ жарып жердiң астынан
менi көмгенде.