Ай, дүние-ай

Ай, дүние-ай!
Кейде
Ақ көбiк қарға аунаған
Алтайы түлкiдей
Құлпырып тұрасың,
Кейде
Жолың кесiлiп
Қырқылып тұрасың.
Бiр кезде
Тай қазандағы
Бестi қойдың құйрығындай
Туырылып жатасың.
Бiр кезде
Табаға түскен тарыдай
Қуырылып жатасың.
Ай, дүние-ай!
Аяқ астынан
Есек аунап жатқан күл құсап
Бұрқырайтының-ай!
Ал бiрде
Бiреудiң
Есiгiнiң алдына тастаған
Аш нәресте боп
Шырқырайтының-ай!
Кейде сен
Лапылдап жанған
Оттан шыққандайсың.
Кейде сен
Мүңкiп жатқан
Боқтан шыққандайсың.
Бiрде
Тұлымшағы желбiреген
Құлыншақсың.
Бiрде
Әлдекiмдердiң қолындағы
Қуыршақсың.
Бiрде
Кеменi аударып тастайтын
Киттейсiң.
Ендi бiрде
Бүкшең қаққан
Бұралқы иттейсiң.
Ай, дүние-ай!

---