Шағын естелік

Сонау бір жастық жылдары
Ашудың уын,
Ызаның суын ішкенде;
Бір қазақты жұдырығыммен
Қорғаймын деп
Он бес күндік
Түрмеге түскенде –
Сен сонда, Шолпан,
Көйлексіз қалған маған
Көйлек әкеп беріп ең.
Мен сол бір көйлекті
Қозы жауырын
Жебе де сөге алмас
Көбедей көріп ем.
Ұмытып қиынды
Сен әкелген
Сол бір көйлектен
Ойыма – нұр,
Бойыма қуат құйылды.
Тасынып, толғам,
Сол бір көйлектен
Толағайдай болғам.
Әйтеуір, білмеймін,
Өткенді қозғарда
Көбіне кеш қалам...
Мейлі сен түсін,
Мейлі сен түсінбе,
Мен бүгінде
Сол бір түрмені
Сүйіспеншілікпен еске алам!

---