Әлемге ана

Әлемге ана, төсін керген кәрі жер,
Жалаңаш қар, әппақ тәнін қыста көр.
Жылт-жылт... жұлдыз толған алтын моншақ па
Аспан-көктей қалпағына тізгендер.
Кейісе түн, қуанса күн жарқырап,
Емшегі тау, сүті бұлақ сарқырап;
Күлгені таң; сылдыр-сылдыр шолпысы
— Гүл жапырақ сылдырлаған қалтырап.
Ана әлемді бауырынан асырап,
Алтын, күміс, кені шыққан шашырап,
Без емшектен шымшып алтын көніп ап,
Жердің ері жұмыскер күш асырады.
Еңбек иесі жұмысшы тап құшаққа ап,
Жер шарына теңдік туын тұр сақтап,
Бақыт шашып жер бауырын балқытып,
Мәңгі құшпақ — шеңберінен құшақтап.
Таптың ері талмай таптық жолды ақтап,
Жер шарына теңдік бақыт орнатпақ.
Серпілдіріп жерден қара тұманды,
Таңның ерке, алтын бұлтын ойнатпақ.

1929