Шабыт жоқ дейсің несіне – Ержан Қабышұлы Қабанбай

Шабыт жоқ дейсің несіне,
Шықпасаң дала төсіне?
Арқырап, тайдай секіріп,
Ойнақтамасаң көсіле.

Шабыт жоқ дейсің неге сен,
Арқа жұпарын сезбесең?
Гүл теріп әсем бір құшақ,
Тәж тоқып, басқа кимесең.

Шабыт жоқ дейсің, қалай бұл?
Төбеңде тұр ғой арай күн.
Көк майса шөптің бастарын,
Саусақтарыңмен тарай біл.

Қарашы, неткен мына түн!
Жұлдызы жымың қағатын.
Шабыты тасып самал жел
Мәпелеп, кекіл қағатын.

Тауларға қара ең биік,
Аспанға зер сал тұңғиық.
Естілсе ғалам тынысы,
Сырын шертеді жерұйық.