Эпилог

Айдала... жапан түзде жалғыз атты,
Сияқты сыңары жоқ жалғыз аққу.
Боз інген ақ ботасын жоқтағандай,
Аңыратып «Гəкку» əнін бара жатты.
Сол əнмен іштегі бар шерін сарқып,
«Алды-ау, – деп, – сүйгенімді менің тартып!
Əн боздап, əн аңырап «Гəккулейді»,
Таңдайын тақылдатып, шегін тартып.
Үкілі домбырасын бұлғап биік,
«Гəккулеп» сұңқылдайды ырғақ биік.
Қосады сол бір үнге дауыстарын
Аққулар бара жатқан шырқап биік.
Құс біткен сол бір əнді сайрағандай,
Жүрегін «Гəкку» зары жайлағандай.
Қанатын бозторғайдың ақша бұлтқа
Бейне бір «Гəкку» əні байлағандай.
Қосақтап бүкіл үнді көгеніне,
Жеткендей осынау үнмен дегеніне.
«Гəккудей» əнім қалса бұл ғұмырда, –
Дегендей басқа бақыт керегі не?!»
«Гəккулеп» сұңқылдаса таңдай қағып,
Кеткендей өзі де бір əнге айналып.
Барады жапан түзде жалғыз атты,
Оқжетпес – жер жаннатын маңдайға алып.