Малды өрістен шақыру және суару саздары

ТҮЙЕ

Күлге аунаған маңқайып,
Жүрсе басы шалқайып.
«Қауыс-қауыс-қауыс!» – деп,
Шықса болды дауыс тек,
Түйе жетер теңселіп,
Дүниені еңсеріп.

Анда-санда бір жұтып,
Мұржа өңештен қылғытып.
«Сорап-сорап-сорап!» – деп,
Қойсаң болды, жануар
Ішіп суды қанар тек.

СИЫР

«Ауқау-ауқау, ауқаулап», –
Мал келмесе өрістен,
Шақырасың айқайлап,
Сиыр малын дөңістен.

«Шәуім-шәуім, шәуім, – деп,
– Сумен кірер әрің», – деп.
Суарамыз осылай,
Біліп алғын, досым-ай!

ЖЫЛҚЫ

Шақырады жылқыны –
«Тұрау-тұрау, тұраулап».
Шақырады құлынды –
«Құрау-құрау, құраулап».

Суарғанда жылқыны
Ысқырады ерінмен.
Жылқының кей қырсығы
Таңдап суды, жерінген.

Су ішкенде есінеп,
Көрсетеді тістерін.
Кейде тіпті кісінеп,
Оқыранар ол керім.

Суды ішеді он бөліп,
Аузы-басын он керіп.
Сол үшін де жылқыны
Атандырған ел көрік.

ҚОЙ

Мінезге бай момынды –
Қой баласы қоңырды
«Пүшәйт-пүшәйт, пүшәйт!» – деп,
Шақырғаның орынды.

Қашқан қойды «Шәйт-шәйт!» – деп,
Қайырғаның қонымды.
Ешкімге жоқ зияны –
Қой деген мал оңымды.

Су ішкенде үндемей,
Топырлайды кимелей.
Сол үшін жоқ сөз оған,
Қой суарсаң біл, балам.

ЕШКІ

Болмас сөздің кештігі,
Жазғаннан соң шегелеп.
Шақырады ешкіні –
«Шөре-шөре, шөре!» – деп.

Су ішкісі келгенде,
Қалмай ерер артыңнан.
Ешкіге су бергенде,
Басқа сөз жоқ айтылған.

Осыменен төрт түлік
Жайындағы жырымды,
Бітірейін шат-қызық,
Баян еткен сырымды.

Білмеген жан білсін деп, –
Жазған жырым басшылық.
Қызығына күлсін деп, –
Кейінгі жас жақсы ұғып!