Ажалды жеңген ту
Тебірентіп жиһанды
Сүйепті Ленин сыйлы адам,
Қол ұсынса жеткісіз
Мәңгі өмір бізге сыйлаған.
Тебірентіп жиһанды
Сүйепті Ленин сыйлы адам,
Қол ұсынса жеткісіз
Мәңгі өмір бізге сыйлаған.
Ол туғанда дүнияға
Бірінші рет көзін ашып,
Жатты гүрс-гүрс қан майданда
Мылтық оқтан жалын шашып...
Сорғалап ағып құлдырай,
Сұлу Нұра сыңғыра
Басқа жаққа бұрылмай,—
Жатқан бұрын кезінде:
Маған мәлім, жолдас Марат!—
Сенің туған жылдарың,
Ерлігіңе болғандай шарт
Шырқалған жырларым.
Қыранның балапанына
Біткендей көкшіл қауырсын,—
Отанның алақанында,
Өскен, достар, бауырсың.
Батпан қолды ерлер күшті,
Құрып құрыш құрылысты,
Көл Балқаштай көлкітті, әне,
Жауға ажал ғып, қызыл мысты.
Қара түнде шахты шамын,
Шахтыға енер нақты шамын
Қолына ұстап, қайланы ұштап,
Шахтерлер кеп жақты шамын
Әлпі тауы құздарын,
Қорқыта, түсін бұзғанын —
Долыланып, түтігіп,
Түйіле төгіп ызғарын.
Күн шықпай ма орнынан?
Таң арайлап атқанда,
Оны сөнді дер ме адам,
Көкжиекке батқанда
Жоқ, ол черкес қызы емес,
Грузия қырынан
Ондай қыз туған емесеш;
Мұңды Казбек шыңынан.
Езу тартпас қара тас
Бетіне әжім түспеген,
Жанымыздай біздің жас
Жалынды оты өшпеген.
Қазақтың кең даласынан
Әнмен өскен бала едім;
Алтын таңның аясынан
Жаным күлген жан едім.
Далада андап шешек атқан,
Май айының қызыл гүлі,
Қызыл гүлден лента таққан,
Көтерілді жердің туы.
Жырла, бөбек, бал бөбек,
Шырқап әнге сал, бөбек,
Таң шапақтап атқанда,
Қызыл арай жаққанда,
Сұңқардай түлеп ұшып өзі таңнан,
Сұлу сөз шам-шырағы болып жанған.
Жаныңның жарығында жұлдыз ойнап,
Бұлбұл ең қаламыңмен қанаттанған.
Қызыл тулы таң атқызған
Халық аңсаған өмірге,
Жаңа жиһан жаратқызған
Кемеңгерге — Ленинге —
Ұшқыштар ұлы отаннан қанаттанып,
Одақтан Солтүстікке қанат қағып,
Ұшқанда, пропеллер әнін қосып,
Самғады өлеңім де бірге аттанып!
Кім тоқтатар күннің нұрлы,
— Шұғыласын құйылған?
Кім тоқтатар ғасырда ұлы
Өмір күшін туылған.
Біз серпісек құлашты
Тау қырандай серпеміз,
Біз серпісек құлашты
Таңғы ұрандай серпеміз!
Сұрғылт түс, суық жүзді Петербурдың,
Бұрынғы патша үкімі тұрған жердің,
Гүл бақша еккен патша селосында,
Ақынның тастан құйған кейпін көрдім.
Жан едің жүзі суық жас шағыңнан,
Ақылға құмарлықты бағындырған.
Оқыттың даңқты еркін өмірге айқын
Үйреттің өле білуді онан да арман.
Түлеген алтын даланың,
Айдай күміс алабын,
— Тәтті жырға тербетіп,
Өлеңді өрге өрлетіп,
Кәрі Каспий, Қара теңіз
Толқыны ойнап, көкке буы
Көтерілді, теңізге егіз
Тау қарауыл Кавказ шыңы.
Көктің туған айындай,
Киіктің құралайындай,
Саяда өскен сұлуды,
Ерке — Кура өзені,
Поезбенен біз өткенде
Дағыстанның жерінен,
Күміс Каспий құшақ жайды
Мақашқала өрінен.
- Омархан Айнұр
- Омархан Айнұр
- Ахмет Байтұрсынұлы
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі