Жасасын
Тілеуші ем - ұлымның, қызымның өскенін,
Көрмесем деуші едім бірінің өшкенін.
Бірақ мен көзіммен көрем деп сенбеуші ем
Үйімнен үй шығып, енші алып көшкенін.
Айқайлап немерем дүниеге келгенде:
– Мен? - деді ол, - иесі бұл жарық ғаламның,
Ризамыз, боташым, біз сені көргенге,
Жасасын, ұрпағы шаршаған адамның!
Қызығам ба, қызғанам ба білмеймін,
Суретшіні кейде ішімнен күндеймін.
Мен жатқанда көлегейлі күңгіртте,
Ол жүріпті бөктерінде күнгейдің
Балдырған - жас жігіт
Келіп тұр алдыма,
Нәп-нәзік, жұп-жұқа, шырайлы,
Маған ол мейріммен бір қарап алды да.
Білдірмен әлсіздігімді.
Білдірмен әсте жат жанға.
Көтере берем жүгімді,
Күдіктен көңлім жасқанба.
Сүйемін мәңгілік серпінін өмірдің,
Сарқылмас жігерін сілтемпаз көңілдің,
Мақташы, өлеңім, қазақтың тілімен
Қазақтың мөп-мөлдір мүбарак жырымен
Апырым-ау, бұл не, мақтау ма,
Сенемін деуге сияр ма?
Тірідей әлде жоқтау ма,
Жоқтауға кісі қияр ма?
«Білемін өзім, өзім де!- »
Дейтұғын әркім кезінде.
Жұмысы жатса тоңазып,
Лапылдар жалын сөзінде.
Жігітім, туғанда еркек боп
Қуанған шешең де, әкең де.
Бір саған мың бақыт бермек боп
Шыңдардың атын да әперген.
Қария, досым едің сенетұғын,
Шерленсең сырласуға келетұғын.
Алдыңда ағатайлап мен тұрушы ем,
Жанын да жалтақтамай беретұғын.
Оқимын да жазғаныңды қорқамын,
Бұл не қылған мүсәпір деп аяймын.
Айнымады - ау баяғы бір жортағың,
Танымайсың таңбасын да бояудың.
Көрген бір айналып қарардай,
Сұлу қыз қылықты ерке еді
Талайлар маңына бара алмай,
Көбінің жанын ол өртеді.
Қадірсіздің өсегі шаң сияқты,
Бір сілкінсең қалмайтын.
Қадірлінің өсегі заң сияқты,
Жалған десең нанбайтын.
Әркім-ақ дәмелі өсуден,
Қорқады мезгілсіз өшуден.
Жүреді қанатты құсымсып,
Бұтақтан бұтаққа көшумен.
Сүймеймін сұйықтарды кердеңдеген,
Өзіне өзге жұртты тең көрмеген.
Жүрсе де сымбаттымсып, қымбаттымсып,
Есітемін ішкі айқайын «Мен! Мен!» деген.
Жетсек те жана дүниеге
Еліміз алған азаттық
Қолменен асар еттей-ақ,
Өзгерер емес қазақтық.
Өзіңнің көңліңдей көресің
Менің де көңлімді.
Өзіңнің пейіліңдей көресің
Менің де пейілімді.
Кеше ғана бала едім тәй-тәйлаған,
Көлеңкеммен жарысып айқайлаған.
Ұшқан құстың қанатын сұраушы едім
Өз тілімде, үлкенше айта алмаған.
Мінезі құрсын ақынның!
Кейде бір мұңлы пақырмын,
Айтайын десем әнім жоқ,
Аунақшып босқа жатырмын.
Атаққа мен алданбадым,
Ақшаға да жалданбадым.
Қарным тойса паңданбадым,
Қарным ашса қорланбадым.
– Жырлаңызшы, - деп маған химияны,
Жас редактор жалынып қиылады.
Бастаңызшы, тек аға, саспаңызшы,
Өлең сонда оп-оңай құйылады.
– Тындырмапсың, тындырмапты достарың
Сонша алыстан ұзақ жасап келгенде,
Қайда, кәне бұл өмірге қосқаның,
Әлде мезгіл жаназасыз көмген бе?
– Сен емес,- деді Ол маған,
– Мен емес,- дедім, иілдім.
– Иеңмін,- деді Ол маған,
– Нем сен,- дедім сиындым.
Төтелер көп қой, төтелер
Тікелей тартып жетелер.
Тозбасын десең табаның,
Төтемен тарт та кете бер.
Жұлқынып шықты да жігітім,
Ашты кеп дүниенің есігін.
Сөнбестей көрді де үмітін,
Естіртті ол әлемге шешімін:
Мен сені не үшін дос деймін,
Өзіңнен өзгеге көшпеймін?
Жетерлік сенің де кемдігің,
Ұнайды әйтсе де ерлігің.
– Мен Терешков Владимир - солдатпын,
Еленаның өлді атанған ерімін.
Мен балта өтпес еменмін жапырақты
Жайсаң орман - қайсар орыс жерінің.
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
- Дарина Серіққызы
- Омархан Айнұр
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі