Төлегенге оралу
Белдерден асып қайырылмай кеткен қара жол,
Шолпандай таңғы дара еді ол.
Далалық біздің шалдардай сергек дана еді ол,
Кей сәтте сәби бала еді ол.
Белдерден асып қайырылмай кеткен қара жол,
Шолпандай таңғы дара еді ол.
Далалық біздің шалдардай сергек дана еді ол,
Кей сәтте сәби бала еді ол.
Жанып жатыр Отырар отқа оранып:
«Ояныңдар,
адамдар, аттаналық»,-
Дегендейін қарлығаш шырылдады,
Оңтүстік, бізге бесік ең,
Тұсауымызды кесіп ең.
Шәмші ән болып ұшқанда
Шәуілдір жақтың кешінен.
Шаңын қағып көшелер,
кафелердің,
Ертеңгі күн қайғы мен әкелер мұң.
Қияңдағы ауылда күтіп жүрген,
Бүркітші атай қартайды,
Мұң болды міну атына.
Меңдетті сырқат, хал тайды.
Батады ойға жатып ап.
Тағдыр.., билік еркіндігін шектеген,
Ғарыш жаққа олар босқа кетпеген.
Бақыт, бағың керек емес маған да,
Қолы кеше Жұматайға жетпеген.
Өмірден таппаған ем қатырып мән,
Инсайт бердің талай тақырыптан.
Жобаның сәтті шыққан саны болды,
Бәйгеден жүлден сынды ақыры ұтқан.
Жоғалтып алып Раушановты, –
Жизақтағылар сұрау салыпты...
Біреулер: «Қазір «Жалында», – депті, –
Мұхтар Шахановтың жанында», – депті.
Серікбаев Байбота –
қашан көрсең жай бота.
Жампоз шығар деп едік,
бұл ботамыз қай бота?
Ағаларға еркелеп,
алынбадың көп сынға...
«Шың» басына ертерек
шығып кеткен жоқсың ба?
Достығына шүбә қыл –
Дауласпайды Смағұл...
Жазғандарын сына, күл –
жауласпайды Смағұл...
Белинскийден бастайды,
Жирмунскиймен жасқайды.
Алдыңды орап Абаймен,
апарып біраз тастайды.
Мінездес мың құбылған теңізбенен,
кезі жоқ
«Мұның қалай?» – дегізбеген...
Тақырып таңдамайды тақуасып:
«Əдеби көштің
əулетін сынап жүрсің сен!
Формасы – Пушкин,
мазмұны – сұрақ... кімсің сен?»
Өзін кейде ұстайды
елестетіп Мұстайды.
Басын қайдам, əйтеуір,
шашы сондай ұқсайды...
«Жарық көрсе «Саратан»
жұртты аузыма қаратам.
«Лəйлə» жайлы содан соң
лириканы боратам...
Жасынан жайсаңдардан бата алыпты,
бата алып,
жайсаңдыққа бет алыпты...
– Талантты жас ақын кім? –
Сыншылар сілкілей ме,
бұтарлай ма?..
Жібегін жүн ете ме,
түте алмай ма?..
Дей алмаймыз: ойларың бұрыс-ағат,
болды соғыс біздерге – ірі сабақ!
Сау адам жоқ, әйтсе де, кітабында:
бірі – соқыр,
Сынағанды «Қырт!» – дейді, –
«Түсінбейді жұрт!» – дейді.
Әуезовтен басқамен
мұрынын да сүртпейді...
Сүлейменнің Асқары
әуелі сыннан бастады.
Ауызы толмай ешкімге,
Артынша сынды тастады.
Жоқ ырғасар айтыстасы,
сөйлеп кетсе кезек келіп.
Қор болады кей тұстасы,
қыр астынан тезек теріп...
Бала кезден жанкешті,
біледі жұрт Қабдешті
Алғашқыда сыншылар:
«Ақындығы бар!» – десті.
Жиырмасында «Жетіммін!» деп жылаған,
«жыладың» деп талай сыншы сынаған...
Отызда да «Жетіммін!» деп жылаған,
ол кезде де талай сыншы сынаған...
Теледидарды ашып қалсаң – Ғафекең,
Радионы басып қалсаң – Ғафекең!
Журналдарды парақтасаң – Ғафекең,
Газеттерді қарап қалсаң – Ғафекең!
Мақтау үшін Хамаңды,
білу керек шамаңды.
Бір көргеннен таниды ол
жақсы менен жаманды.
«Қан мен терді» сарылып та,
сарғайып,
жазуыңда бар ма кінә,
бар ма айып!
Көгілдір толқын, көгілдір тоғай,
Көгілдір көкпен жарасып.
Кімге де болса ой салған талай,
Құмартқан талай сан ғашық.
Қияда өскен бір шынар,
Гүлдемесе қайтер едің.
Сүйсінген жан мың сынар,
Үндемесе қайтер едің?
Жаңаарқаның желпи ескен жұпар лепті самалы,
Көз алдымда жан қалқаның мөлдіреген жанары.
Арқаның айлы түнінде,
Ақтарып едік арманды.
- Бенедикт Спиноза
- Ясунари Кавабата
- Мұстафа Шоқай
- Абай Құнанбайұлы
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі