Анашым
Анашым менің жаны асыл,
Қызыңа әркез панасың.
Түн ұйқысын төрт бөлген,
Бәрінен маған дарасың.
– Тап-таза, мөп-мөлдір... көгілдір
Жан еді-ау жапырақтай көктемгі.
Шырқайтын жыр қылып осынау өмірді,
– Әнсіз бір жарылып кетердей от кеуде.
Қасқырдай аласұрған қамаудағы
Жанығып жаудың жаны тұрған шағы.
Сартылдап отты қамшы сойып жонын,
Барады қанға бояп қашқан жолын.
Дегенде той бастаңдар, той бастаңдар,
Сергіңдер, қайғы жаншып, ой басқандар
Кешегі «Төр менікі» дейтін шалдар,
Сол төрге бүгін, сендер, жайғасыңдар.
Әлпештеп, алды-артыңнан анаң шығып,
Қасыңнан кетпес қиғаш қадам шығып.
Ана - ана пәруана боп перзенті үшін,
Күн кешер көрсетпе деп жаманшылық.
Өсіп-жетілдік сенім бағында,
Сенімнің бағы - ана мейірімі.
Күндерді осы сенің барыңда
Санаймыз, ана, өмір сыйлығы.
«Айналайын, күнім!» – деп,
Анаң келді күлімдеп:
Алақай-ау! Алақай!
Ал қуанғын, балақай:
— От жақ деп ошағыңыз
Тұрмайды алдыңызда.
Қол соғып, қош алыңыз,
Көмекке келді газ да.
Есіз үйде отыр ана,
Күйген жұртта қалған қу бас.
Бар серігі жалғыз ғана
Қасындағы күйелі ағаш.
Баласымен келеді ана
Түн ішінде тас қараңғы.
Атылған оқ, қанды дала
Толған үрей басты маңды.
- Конфуций
- Конфуций
- Эдвард Дж. Стиглиц
- Нельсон Мандела
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі