Көпір

Ауыл шетіндегі шағын өзенге тұрғындар жабылып көпір салды.

– О, көпіріміз өте тамаша! – деп шуласты адамдар біткен жұмыстарын айнала қызықтап.

– Ал, халайық, құтты болсын! Бұл көпір енді бәрімізге қалтқысыз қызмет етсін! – деді осы шаруаның басы-қасында болған Әбіш ұста ерекше шат көңілмен ара-балтасын жинап, сөмкесіне салып жатып.

– Рақмет! – деп сыбырлады жаңа көпір көпке шынайы қызмет ететінін жеткізгісі келіп. Бірақ оның дауысын ешкім есіткен жоқ. 

Біткен көпірге бірінші боп балалар келді.

– Ой, қандай жақсы болды! Енді су кешпейміз! Әдемі көпіріміз бар! – деп асыр салды олар бөрене үстінде әрі-бері шапқылап. – Мына жерден суға секіріп ойнауға да болады екен! – деді ересектері.

Бұл сөзге жаңа көпір масаттанып бірдеңе айтпақ болып еді, онсыз да мәз боп жүрген балалар оны құлағына ілмеді.

Аздан соң өткелге ат мінген екі жолаушы келді. 

– Бәрекелде-е! Ел болған соң осындай болу керек! – деді жолаушылар. – Ынтымағы жарасқан, берекелі ел екен, жап-жақсы көпір салыпты.
Аттар тұяғымен тақтайды тарс-тұрс басып демде өте шықты. Ал көпір олардың зіл салмағына былқ етпестен тұра берді. 

Көп ұзамай, есек мінген қарт келді. Тарсылдаған өз тұяғынан өзі үріккен есек аяғын санап басты. «Шу-шулеп» жүріп көпірден әрең өткен шал артына қарап: 

– Рақмет, саған көпір! Сен болмағанда, мына есекке су жалдатып, әуре болар едім. Енді жақсы болыпты, – деді.

– Алғысты маған емес, мына елге, анау Әбіш ұстаға айтыңыз, – деп айқайлады көпір. – Мені салған солар.

Бірақ оның үнін құлағының мүкісі бар қария естіген жоқ. Екі алақанын жайып:

– Жастар аман болсын! Ел-жұрт берекелі болсын! – деп бата жасап, бетін сипады.

Бұған одан сайын марқайған көпір тағы бірдеңе дегісі келіп еді, бірақ оны ешкімнің естімейтінін ойлап қоя қойды.

Сол-ақ екен, өн бойын бір көңілсіздік басты.

– Мені неге ешкім естімейді? – деді көпір қатты мұңайып. – Мені неге ешкім естігісі келмейді, ә! Ойымды айтайын десем...

Сол ақ екен: 

– Жоқ, сен қапа болма! Мен сені манадан бері естіп тұрмын, – деді таяу маңнан әлдекім.

Бажайлап қараса, анадай жерде тұрған кәрі терек екен. 

– Сен мұңайма! Сен өте бақыттысың, – деді ол тағы. – Өзің көрдің ғой, өткендердің бәрі саған алғыс айтып жатыр. Бұл дүниеде көп алғыс алғаннан артық қандай бақыт бар?!

Мұны естіген көпір иланды.

– Рас, мен бақытты екенмін. Өйткені, көпке қызмет етіп жатырмын. Ал сөзімді естімесе, мейлі емес пе! – деді ішінен.

– Әрине, сен бақыттысың! – деді кәрі терек басын изеп.