Біздің ауыл

Тарбағатайдың теріскейіндегі өзендер,
құлдыраңдаған әр бұлақ,
біздің Үш Төбеден басталған.
Көне дәуірдің сырын шертетін кезеңдер,
соқпақ-сүрлеулі жон-қырат,
тәлім ұғарсың тастардан.


Қараша келсе, Қаражал жаққа қаз өрлер.
Қош айтысады көл-құрақ.
Қол бұлғап тұрмын асқардан...
Өкпеті және Қызылтас – туған тауларым
сәл ғана кіші Аспаннан!

Әлемнің барлық тау-қырындағы бөрілер,
мұзбалақ алғыр қырандар,
біздің Үш Төбеден тараған.
Ақберлі шыңы күншілік жерден көрінер.
Арқарға пана кіл аңғар.

Маңайы бұта, қараған.

Талды мен Базар – пырағыма шылбыр да болып өрілер.
Шілік-шыбықтар билерін билеп бұлаңдар.
Сайлардан есер самал-ән!
Бөртегүл мен бозқараған қошынан көңіл семірер.
Жазда да түсер тұман, қар.
Боран да тіпті бораған.
Мартөбелерде маралдар кербез керілер,
мөңірер сайдан бұландар...
Өмір көресің Даладан!

Үш Төбемдегі қарияларымның қай-қайсысы да – пірабыз.
Ерлері – дәтті, дуалы.
Хор-қыздары – көркем, бұрымды.
Доланқараның әр сайы – құтты, кіл аңыз,
Ақжайлау – елдің жұмағы.
Шөптеріне дейін үр-үнді.
Әулие құстар қонған балбал-тастардан сұраңыз
Туған Жер деген ұғымды!

---