Қыл көпір

Оңаша қалдық екеуден екеу, жанға айналдық па армансыз,
Суша сапырар сөзің таусылып тосылып неден қалғансыз?
Көз тоқтатуға келмеді шамам қараған дұрыс қай жаққа,
Үп еткен желге құлап түсердей жапырақ тәнім қорғансыз.

Алдында пештің отырғандаймын қарағай жанған қысқы күн,
Кірген мезгілде қалай сезбегем бөлменің мұнша ыстығын?!
Дүрсілі жүрек құлаққа жетті сен естіп қояр ма екенсің,
Шылбыр үзердей алас ұруын тәкаппар менмен мықтының!

Ұзақ күткені осы ма еді, талыққан жүрек талықсын,
Албыртып жүзің қарашығыңды есікке қадап алыпсың.
Қол телефонға қарайлай бердің, ол дағы бірақ тым-тырыс,
Шыр етсе егер осынау күйден құтқаратыны анық шын.

Көзіме басқа көрінбей ешкім елеске бағынғанымды,
Неге айтпаймын мен өзіңді іштей осынша сағынғанымды.
Діріл аралас сөзіңді ұқпадым біреу кеп есік қақса ғой,
Бөлменің ауасын бөліп тауыстық, тынысым мүлде тарылды.

Құтылмақ болып осынау күйден терезені аша бергенмін,
Көмектеспекші болдың ба екен қасыма жақын келгенің.
Жүзіме жүзің тие жаздады, бетіме демің ұрылды,
Әлімді жиып тілге келдім мен: «Су жоқ па екен, шөлдедім»

Құрақ ұштың да дүкенге кеттің мойныңа орап шарфыңды,
Бояулы, түссіз… дізіп әкелдің, жылысын және салқынды.
Елжіреп жүрек қоя бергенде дәрменсіз мүлде күй кешкен,
Жан емес енді алдыңда сенің тәкаппар басқа жан тұрды.

Арыла алмаймын елестен сол бір көргендей сені түсімнен,
Қайда жүрсе де аман жүрсін деп айтамын дұға ішімнен.
Қыл көпірден де аман өттім ғой, ар жағы шексіз жазықтық,
Өзіммен өзім арпалысармын алдыңда бірақ кішірмен!

---