Суық ызғар соғады
- 0
- 0
Суық ызғар соғады дөдегемнен,
Көнбіс едім көк қайыс не деген мен?
Бөбегімнің мұздайды қолаяғы,
Орапшымқап бесікке бөлегенмен.
Ақ көбелек
Қағасың қанатыңды, қалықтайсың,Қонасың гүлден-гүлге, жалықпайсың, ақ көбелек.
Жанары жарқылдаған жарқын жаздың,
Жалт етіп алдайтынын неге ұқпайсың, ақ көбелек?!
Қайырмасы:
Ақ көбелек,
Ақ көбелек,
Жете алмасаң күндерге –
Өтінемін,
Өкпелеме,
Кінәсі жоқ гүлдерге, ақ көбелек-ай!
Қарсы алып қызыл-жасыл жаз қонағын,
Қосылып мен де өзіңе мәз боламын, ақ көбелек.
Өмірге сендей ғашық бар ма, шіркін,
Гүлдерге еркелеген аз ғана күн, ақ көбелек!
Қайырмасы.
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Іргем бүтін тұрғанда...
- 0
- 0
Байтақ елмін басынан сөз аспаған,
Өз өлеңім өзіме – өз астанам!
Илеуіңе қашанғы көне берер
Қазақ жыры зорлықтан көз ашпаған?!
Таңба – «39952»
- 0
- 0
Таңбалар,
Таңбалар – қара дақ,
Жүреді қаныңды, миыңды аралап.
Сұғады инесін,
Дико
Несіпбек Айтұлы «Ақ көбелек» — табиғаттың көркем бейнесін шынайы сезіммен жеткізген нәзік поэзия. Ақын құстар мен гүл арасындағы нәзік көбелектің жаймақтай ұшуын тіл мен жүрек жібіне байлап суреттеген, өлеңнің әр тармағы жүрекке жылу беріп, оқырманды жақсылық пен сұлулық әлеміне жетелейді.