Өлең, жыр, ақындар

Көкшетаумен сырласу

Көкшетау, таңғажайып қарлы етегің,
Көрінер қысы-жазы сәнді екенің.
Мұз басқан сексен көлді көзім шалып,
Сағынып өткен жазды әндетемін.
Қарағай дыбыс бермей қасарады,
Ақ қайың енді қашан жасарады?
Жастық шақ еске түсіп толғанамын,
Лүпілін жүректің кім баса алады?
Біздің ел кең жазықты ойлауда екен,
Оппа қар қалың тоғай, қойнауда екен.
Алдында есігіңнің ізім жатыр,
Тағы да бір келер деп ойлай ма екен?
Сырымды, сері Көкше, білсең кейін,
Таңсығым дүниеде бір сен деймін.
Шілдеге шідер салып қоя алмаймын,
Қаңтарда өзіңе ұқсап жүрсем деймін.

1977


Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Ол ұқсады Абайдың бір ұлына

  • 0
  • 0

Қара бастың қамын ойлап нығырлап,
Иван Грозный сияқты елді сығымдап,
Сталин де өтті қырғын орнатып,
Демократияны Бериямен тығындап.

Толық

Досқа сыр

  • 0
  • 0

Бермедің деп зор бақыт,
Аллаға жүк артпайық.
Бөтен сөзді тоқтатып,
Қолдағы барды сақтайық.

Толық

Ақын Тайжан

  • 0
  • 0

Ақын Тайжан
Ақынның жазылмайтын жарасы көп,
Кейде тау, кейде байтақ даласы боп
Кәкімбек Салықов

Толық