Өлең, жыр, ақындар

Қазағымның кіндігі

Кенесары хан тегін жалғап тұрған,
қазанаттар тұяғы шаң қаптырған,
Сарыарқаның төсінен самғаттырған
бала қыран – жас қала.
Ескен желдей Есілім есілгелі,
алмауыттан ажырғы шешілгелі,
жыр-керуеннің тартады көші ілгері,
арман қала, Астана!

Дархан дала еркесі – байтақ елім,
байтақыдан баянды ой теремін.
Адулықтың айнасы – Бәйтерегім,
Ер тірегі – Астана.
Айбынды үні атойлап асқан қырдан,
Қоңтайшының рухын жасқандырған,
елжіреген егемен, бостан нұрдан,
ел жүрегі – Астана.

Жанарыма құйылып тарқамас мұң,
жадымда кіл құрбаны Жанталастың.
Ақ Ордада қайнайды алты алаштың
тірлігі мен бірлігі.
Ғазиз әнін қондырып Күн астына,
Арқа төсі гүлденді бүр ашты да.
Қараөткелдің бауыры – бұл Астана –
Қазағымның кіндігі!



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Тірілігімді айтам ба, тірлік оңбаса

  • 0
  • 0

Тірілігімді айтам ба, тірлік оңбаса,
ірілігімді жалмады күндік далбаса.
Ойым бір жақта, сезімім басқаны көксер,
қайтемін, бірлік болмаса?!

Толық

Мектебім мен ұстазым

  • 0
  • 1

Қолға қалам алдырдың,
ою-өрнек салдырдың.
Әсем әнді жаттатқан,
ойға түйіп қалдырдым.

Толық

Ұстазым

  • 0
  • 2

Адамдықтың шегінен аспайтұғын – ұстазым.
Адалдықтың жолына бастайтұғын – ұстазым.
Қылығына шаланың саспайтұғын – ұстазым.
Құпиясын баланың ашпайтұғын – ұстазым.

Толық

Қарап көріңіз

Басқа да жазбалар