Жалған мақтаушыларға – Әбділдә Тәжібаев

Апырым-ау, бұл не, мақтау ма,
Сенемін деуге сияр ма?
Тірідей әлде жоқтау ма,
Жоқтауға кісі қияр ма?
«Мақтау аз, мақтан етеміз,
Мақтасақ - мақтанғанымыз,
Мақтасақ - жақтағанымыз,
Ақ тұзын ақтағанымыз»
Деп тұр ғой мына сайрағыш,
Көңліміз шын - ақ толмас па?
Сөзбенен шебер ойнағыш
Жонглер десек болмас па!
Кетірді - ау әбден мазаңды
Үйде де есік қағылып.
Алпыстан асқан адамды
Ұйықтатар емес жабылып.
Бірі кеп басын иіп тұр:
Кемеңгер данышпаным деп,
Бірі кеп тағы ұйып тұр:
Азулым, арыстаным деп.
Соқты кеп бірі дабылын,
Трубач та қосты өз үнін.
Аяймын аға сабырын,
Тоздырар болды-ау төзімін.
Өкім бе, бұл не, түсім бе?
«Қойыңдар!» - десе көнбеді - ау.
Жырлайтын әлді кісіге
Ойланар мұрша бермеді - ау.