Өлеңдер жинағы - 131 бет

Таудан ескен қоңыр леп

Нұрбек Нұржанұлы

Таудан ескен қоңыр леп
Қайыңнан қарағайға секіріп,
сәбилердің иығында аялдап,
сүрініп-талып қара шашыңа әзер дегенде жетіп,

Толық оқу

Жиһад

Нұрбек Нұржанұлы

Рухы тәнін
табыттай иығына көтерген,
шапандай іле салған бәдәуи –
Жанның киімінен мағына күткен қоғамнан алыстап кетіп,

Толық оқу

Көзімді көкке ашып

Нұрбек Нұржанұлы

Көзімді көкке ашып,
қарағаным пыр-пыр етіп ұшқан сайын,
соңында тұрып қалам
аспанның қай шетіне самғар екен деп...

Толық оқу

Түн маңында

Нұрбек Нұржанұлы

Түн маңында,
көше жақта қар жаууда,
олар аппақ, олар таза арманымдай,
ыстық тағы сәбиімнің тынысындай,

Толық оқу

Мен бейбақ

Нұрбек Нұржанұлы

Мен бейбақ
жұлдыздарды сұлу жанарындағы жаста жиі көретінмін,
мөлдір жұлдыздарын кірпігінен сүртіп, құрғататынмын...
жұбататынмын солай...

Толық оқу

Құстарым

Нұрбек Нұржанұлы

Құстарым,
жандарым,
қош келдіңдер!
Сендерді қалай күткенімді білсеңдер ғой;

Толық оқу

Үйің қайда достым

Нұрбек Нұржанұлы

Үйің қайда достым,
дәмсіз, мәнсіз жол жүруден шаршамадың ба?
тоңдың, жаурадың,
есігіңе қайта-қайта соғылып боран,

Толық оқу

Тереземнен

Нұрбек Нұржанұлы

Тереземнен –
тау көрем қалғыған,
Аспан көремін үсіген,
Жарық көрем жетпеген,

Толық оқу

Мұң Ай

Нұрбек Нұржанұлы

Керім,
сенен хабар жоқ,
онсызда
сен тұрмысқа шыққалы бері

Толық оқу

Мамыр

Нұрбек Нұржанұлы

Ауыл,
...дауыл азынайды тал үстінде,
Төсекте шам дір-дір етед әл үстінде.
Сәл ұшымен бос бөлмені түртіп көріп,

Толық оқу

Біз қоштасқан күз

Нұрбек Нұржанұлы

Жыламашы жетім қайың, жесір күз,
Жек көрмеші, болдық неге, кесір біз!?
Кешір мені жапырақ қыз, қайың қыз...
Кешір мені, Ай мен жұлдыз, кешір күз!

Толық оқу

Жоғалмас байлық

Нұрбек Нұржанұлы

Жылады, жас жүрек жылады,
Сөнгендей кеудемде шоқ үміт.
Құлады, от жұлдыз құлады,
Қап-қара аспанға шомылып.

Толық оқу

Түнгі ой

Нұрбек Нұржанұлы

Жүректердің тас екенін сезініп,
Қара кеште қалдым тағы езіліп.
Ағынына қарсы жүзіп заманның,
Кетіп барам...

Толық оқу

От кеудеме үңілем

Нұрбек Нұржанұлы

Мені тағы ұйықтатпады қинай мұңым,
Дос боп отыр жалғыздыққа қимай түнім.
Мына әлем қаншалықты кең болғанмен,
От жүрегім соншалықты сыймайтының...

Толық оқу

Біз студентпіз, жалынбыз!

Нұрбек Нұржанұлы

Қаланың мынау мінезін бөтен аңғардым,
Ауылдың қара баласы едім аңғал тым.
Үлкен шаһарда кішкене жүрек соғады,
Сезбейді соны, сезбейді неге!?

Толық оқу

Жалаңаш қоғам

Нұрбек Нұржанұлы

Жапырағын қимай жерге шешінді күз,
Ақ көйлегін ары қашып шешінді қыз.
Бұл жалаңаш қоғам менен адамзаттан,
Жинаймын кеп етегім мен есімді жүз.

Толық оқу

Мені іздейді мекендер

Нұрбек Нұржанұлы

Мені іздейді...
Атамекен туған жер тынысы — мұң,
Сыр сақтаған бағы — дала, ырысы — құм.
Күтеді, әне, қарт бабам үй алдында,

Толық оқу

Неліктен біз...?

Нұрбек Нұржанұлы

Мезгілімен жемістер де пісуде,
Мезгілімен жапырақтар түсуде.
Автобуста аялдама күтпей-ақ,
Неліктен біз асығамыз түсуге...?

Толық оқу

Адамзатпен сырласу

Нұрбек Нұржанұлы

Мынау тұрған жиырма бір замансың ба?
Бауырсың, жақсысың ба, жамансың ба?
Ел мен ел, жер мен жер боп бөлінетін,
Адам ата ұрпақтары амансың ба?

Толық оқу

Сары кемпір

Нұрбек Нұржанұлы

Қорқып қалам ызғар шашқан кей демнен...
Дала исі аңқып жатыр жейдемнен.
Кеткім келед туған жерге, апама,
Суық шаҺар итергенде кеудемнен.

Толық оқу