Жас арманға балта шапқан ата-ана

Жас арманға балта шапқан ата-ана

Адам өміріндегі ең алғашқы арман – бала кезде туады. Ол арман қарапайым болуы мүмкін: біреу дәрігер болғысы келеді, біреу журналист, ал енді біреу суретші болуды қалайды. Бірақ сол мөлдір армандардың жолында кейде ең жақын адамдар – ата-ананың өзі кедергі болып жатады.Көп ата-ана баласының болашағын ойлап, «сенің арманың емес, сенің қауіпсіздігің маңызды» деген ұстаныммен шешім қабылдайды. Бір қарағанда бұл – қамқорлық. Бірақ кейде сол қамқорлық баланың ішкі дауысын өшіреді. Ол өз қалауын айтуға қорқа бастайды, себебі «ата-анам қарсы болады» деген қорқыныш басым тұрады.

Шын мәнінде, әр бала өз өмірін өзі таңдауға тырысады. Бірақ қоғамдағы қысым мен отбасындағы талап оның жолын тарылтады. Біреудің арманы медицина болса да, оны заңға жіберу, біреудің жүрегі өнерге жақын болса да, оны «пайдасы жоқ» деп тоқтату – жиі кездесетін жағдай.Уақыт өте келе мұндай балалар екіге бөлінеді: бірі ата-анасының айтқан жолымен жүріп, бірақ ішкі өкінішпен өмір сүреді; екіншісі қарсылық көрсетіп, өз арманын қорғауға тырысады. Бірақ екеуінің де жүрегінде бір сұрақ қалады: «Егер мен өз арманымды таңдағанда не болар еді?»

Ата-ана үшін ең үлкен қателік – баланың өмірін өз өмірінің жалғасы ретінде көру. Ал бала – жеке тұлға, оның да өз таңдауы, өз арманы бар. Арманды өлтіру оңай, бірақ оны қайта тірілту өте қиын.

Бүгінгі қоғамға керек нәрсе – қысым емес, түсіністік. Баланың арманына сену, оны қолдау – ең үлкен инвестиция. Себебі шынайы бақыт – өз жолыңмен жүруде.