Элегия

Қараағаш, құсың қайда, ұяң қайда?
Кетті ме жан сауғалап қиян жайға?
Күніне мың құбылған мына мезгіл
Тонаудан торғыныңды ұялмай ма?
Торғының толымды еді көз көрікті,
Тоналған деген осы-ay – өзгеріпті.
Реңің бір-ақ күнде күреңденіп,
Жібегің бір-ақ күнде бөз болыпты.
Көйлегің жасыл еді, бүрмелі еді,
Жасырып тұратұғын үр денені.
Суық жел бəйек боп жүр байыз таппай
Бүлдіріп алған жандай бірдеңені.
Кім екен сені аяусыз шешіндірген,
Кезіңде енді ғана есің кірген?
Қош айтқан құсыңа да обал болды-ау,
Оңай ма əрлі-берлі көшіп жүрген?..
Қараағаш, қамықпашы, қайғырмашы,
Қараша – қар қалқытқан айдың басы.
Жұрт емес, құрт жайлаған өне-бойын
Келіп тұр бұл өмірдін қайбір нəші...
Қараағаш, жапырағы жалба-жұлба,
Суық жел сумаңдап жүр жан-жағында.
Қайран-ай, кім бар, кім жоқ бұл дүниеде,
Қар кетіп, қайта бүршік жарғанында?..